การชุมนุมบนถนนของผู้คนมหาศาลเพื่อต่อต้านรัฐประหารของกองทัพพม่า เริ่มมาตั้งแต่วันเสาร์ที่  6 กุมภาพันธ์ ณ ใจกลางเมืองนครย่างกุ้ง ก่อนที่ในตลอดสองสามวันที่ผ่านมา การชุมนุมลักษณะเดียวกันได้ปรากฏในเมืองอื่น ๆ อีกด้วย เช่น มัณฑะเลย์ เนปิดอว์ ทวาย มิตจีนา พะสิม พุกาม เมียวดี พะอัน ตองยี เชียงตุง ท่าขี้เหล็ก เป็นต้น กิจกรรมหลักที่เห็นกันตลอดคือการตะโกนสิ่งที่ต้องการพร้อม ๆ กัน โดยจะมีผู้นำหนึ่งคนในกลุ่มตะโกนวลีหน้านำไปก่อน และมวลชนที่เหลือจะตอบรับวลีหลังตาม  ซึ่งการตะโกนวลีต่าง ๆ เหล่านี้ ยังปรากฏในการประท้วงของชาวเมียนมาในกรุงเทพฯด้วย  โดยวลีหลักๆ ได้แก่ 

•    ဒီမိုကရေစီရရှိအရေး .... ဒို့အ‌ရေး  ဒို့အ‌ရေး ဒို့အ‌ရေး
/เด่ โหม่ เกร่ สี่ ยะ ชิ อะ เย/  ...... /โด้ะ อะเย โด้ะ อะเย/
การได้มาซึ่งประชาธิปไตย .... คือจุดประสงค์ของเรา จุดประสงค์ของเรา

•    စစ်အာဏာရှင်ကျဆုံးရေး .... ဒို့အ‌ရေး  ဒို့အ‌ရေး ဒို့အ‌ရေး
/ซิ่ด อ่า หน่า ฉิ่น จ้ะ โซง เย/  ...... /โด้ะ อะเย โด้ะ อะเย/
ความพินาศของเผด็จการทหาร .... คือจุดประสงค์ของเรา จุดประสงค์ของเรา

•    စစ်အာဏာရှင်အစိုးရ .... အလိုမရှိ  အလိုမရှိ အလိုမရှိ
/ซิ่ด อ่า หน่า ฉิ่น อะโซ ยะ/  ...... /อะโหล่ มะชิ  อะโหล่ มะชิ /
รัฐบาลเผด็จการทหาร .... เราไม่ต้องการ เราไม่ต้องการ

•    စစ်အာဏာရှင်စနစ် .... အလိုမရှိ  အလိုမရှိ အလိုမရှိ
/ซิ่ด อ่า หน่า ฉิ่น ซะนิ่ด/  ...... /อะโหล่ มะชิ  อะโหล่ มะชิ /
ระบอบเผด็จการทหาร .... เราไม่ต้องการ เราไม่ต้องการ

•    စစ်အာဏာရှင်စနစ် ... ကျဆုံးပါစေ 
/ซิ่ด อ่า หน่า ฉิ่น ซะนิ่ด/  ...... /จ้ะ โซง บ่า เส่ /
ระบอบเผด็จการทหาร .... ขอให้พินาศ

ทั้งนี้จะเห็นได้ว่าวลีหลัก ๆ ในการตะโกนต่อต้าน จะเน้นไปที่การต่อต้านเผด็จการทหาร ส่วนวลี  “ဒို့အ‌ရေး”  /โด้ะ อะเย/ เป็นการย้ำให้เห็นว่า สิ่งที่ออกมาเรียกร้องเป็นจุดประสงค์สำคัญของประชาชน วลีเหล่านี้จึงไม่ได้มีความหมายเพียงการพุ่งเป้าหมายไปที่การล้มล้างระบอบเผด็จการทหารเท่านั้น แต่ยังสื่อถึงความเป็นเนื้อเดียวกันของมวลชนที่มีความต้องการตรงกัน และช่วยปลุกใจให้ทุกคนตระหนักถึงเรื่องเร่งด่วนเหล่านี้ 

นอกจากการตะโกนวลีร่วมกัน สิ่งที่รวมใจและดึงอารมณ์ของผู้คนในที่ชุมนุมได้อย่างลึกซึ้งก็คือการร้องเพลง “กะบ่า มะเจ่ บู”   (ကမ္ဘာမ‌‌ကြေဘူး Kaba ma kyei buu) ซึ่งเป็นเพลงประจำการชุมนุมประท้วงตั้งแต่สมัย 1988  จึงถูกเรียกว่าเป็นเพลงปฏิวัติ เพลงนี้แต่งโดย “หน่ายน์ เมียนมา” ซึ่งยืมทำนองมาจากเพลง Dust in The Wind ของวง Kansas  

ความหมายของชื่อเพลงคือ จะไม่มีวันจำนนจนกว่าโลกสิ้นสลาย ซึ่งในที่นี้ก็คือ ไม่จำนนต่อเผด็จการทหาร และไม่ยอมแพ้ที่จะต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยนั่นเอง  สิ่งที่น่าสนใจของชื่อเพลงอีกประการนั่นคือ ชื่อเพลงในการประท้วงนั้นตั้งให้คล้ายกับเพลงชาติของประเทศเมียนมา “กะบ่า มะเจ่ เหมี่ยน หม่า ปหยี่”   (ကမ္ဘာမကြေ မြန်မာြပည် Kaba ma kyei Myan mar pyi) 

จากเนื้อเพลง ความหมายหลักมุ่งเน้นไปถึงความเสียสละเพื่อประชาธิปไตยของเหล่าวีรชน และมีลักษณะที่ปลุกใจมวลชนโดยตรงเพราะเนื้อเพลงเรียกร้องให้ผู้คนสำนึกถึงวีรชนเหล่านี้ และอย่านิ่งเฉย ขอให้ออกมาต่อสู้เหมือนวีรชนที่สูญเสียเลือดเนื้อไปในสงครามเพื่อประชาธิปไตย นอกจากนี้ในเนื้อเพลงยังอ้างอิงถึงบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ชาตินิยมพม่าสองคน นั่นคือ “โก่ด่อมาย” และ “นายพลอองซาน” 

คนไทยที่ติดตามเรื่องราวของประเทศเมียนมาคงรู้จักนายพลอองซาน บิดาของนางอองซานซูจีดีอยู่แล้ว ส่วน “โก่ด่อมาย” นั้น เขาคือนักชาตินิยมในยุคอาณานิคมที่ปลุกระดมให้คนพม่าในยุคนั้น ออกมาต่อสู้เรียกร้องเอกราชจากอาณานิคมอังกฤษ เขาใช้วรรณกรรมเป็นเครื่องมือหลักในการสื่อสารกับมวลชน ในเนื้อเพลงจึงพูดถึง “โก่ด่อมาย” เพื่อฟ้อง “โก่ด่อมาย” ว่าประวัติศาสตร์ที่เขาสร้างไว้ได้ถูกทำลายโดยทหารไปแล้ว 

นัยยะของเพลงและวลี “ဒို့အ‌ရေး”/โด้ะ อะเย/ จึงมีลักษณะที่เหมือนกันในแง่ของการกระตุ้นความทรงจำร่วมกัน เพลง “กะบ่า มะเจ่ บู”  ตอกย้ำความทรงจำทางประวัติศาสตร์ที่คนพม่าฟังแล้วก็รู้สึกจุกในอก ส่วนการตะโกนวลีต่างๆ ก็เป็นการปลุกให้จดจำสาเหตุสำคัญของการออกมาประท้วงในครั้งนี้ สร้างความทรงจำในการต่อสู้ครั้งใหม่ของประชาชน