กวีประชาไท: ก า ฬ ยุ ค

 

มิแค่ตาที่บอดได้ ใจนั้นด้วย
ดี-เสีย คงมิช่วยให้เห็นแสง
เมื่อใจดวงสนิทดำได้สำแดง
ภาวะแห่งมืดดำเหนือธรรมดา

มิแค่ตาที่บอดได้ ใจนั้นด้วย
ที่ไข้ป่วยระยะหนักเกินรักษา
ภาพหมู่มวลมนุษย์ตายจากสายตา
ทิ้งแต่ภาพมายาเปื้อนตาเยาว์

มิแค่ตาที่ยังเยาว์ ใจเจ้ายิ่ง
โลกเหลือสิ่งใดหาจากตาเล่า
เมื่อนาทีวินาที ทึบสีเทา
ค่อยเคลื่อนเงาวิเศษดีทึบสีดำ

โลก 'ชั่ว-ดี' กี่ด้าน ป่วยการนับ
เมื่อใจดับตายิ่งดับ มืดสรรพส่ำ
มือที่เปะปะปีน ตีนที่คลำ
พรุ่งฯจะกำคอใครก็ไม่รู้

พรุ่งฯจะกำชะตาใครในกำมือ
เมื่อไขสือให้มืดชิงเข้าสิงสู่
โลก 'ชั่ว-ดี' กี่ด้าน ดักดานดู
หดหู่ เอ๋ยมืดค่ำ..เห็นดำเดียว ฯ