กวีประชาไท: ไร้สัญญาณ

เสียงภูพานรานร้าวคราวน้ำหลาก
ชีพฝังฝากรากดินถิ่นอีสาน
นาไร่ล่มบ้านจมขมดวงมาน
ชลประทานงานเขื่อนบิดเบือนชน

เสียงสะอื้นกลืนน้ำตาน่าใจหาย
โอ้พี่น้องป้องปายหลายแห่งหน
ไร้ถิ่นฐานบ้านล่มจมสายชล
อีสานหม่นม่านน้ำตาคราน้ำนอง

ทำไมไม่บอกกล่าวเล่าความจริง
รอจมดิ่งใต้บาดาลบ้านหอห้อง
จนแตกดับอับปางอย่างลำคลอง
จนร่ำร้องมองสินทรัพย์ยับย่อยลง

เสียงภูพานหนองหารรานร้าวโศก
เสียงเตือนภัยวิปโยคกลับลืมหลง
เมื่อละเลยเฉยนิ่งทิ้งซื่อตรง
ประชาคงคือเหยื่อทุกเมื่อเชื่อวัน