กวีประชาไท: รำพึง ถึงผู้ใช้แรง

ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

พฤษภาทุกปีมีวันที่ 1
เพื่อนึกถึงแรงงานการเป็นอยู่
ทุกบ้านเมืองเรืองโอฬารการเชิดชู
การต่อสู้ผู้ใช้แรงแห่งแผ่นดิน

ค่าแรงวันละเท่าไหร่ได้กี่บาท
เศษเงินกับงานเหมือนทาสดูขาดวิ่น
ถูกกดไว้ไม่ให้มากฉากชาชิน
ก็อยู่กินกันไปในชีวา

อยากหวังมากไปกว่านี้อีกชีวิต
เพราะความคิดไม่เคยหยุดฉุดเดินหน้า
ความมั่นคงในชีวิตอนิจจา
แสวงหาหมายมีรัฐสวัสดิการ

ข่าวที่ใดให้ค่าแรงแข่งดีกว่า
เขาตีค่าเป็นชั่วโมงทุกโรงร้าน
ก็หาทางผ่านนายหน้าพาทะยาน
ไกลจากบ้านเกิดเมืองนอนสัญจรไป

คือชีวิตแรงงานผู้กร้านโลก
ถูกสับโขกโชคสุขทุกยุคสมัย
เหมือนโดนรัฐหลอกลวงว่าห่วงใย
รัฐอะไรยิ่งเหลื่อมล้ำยอมจำนน

เคราะห์ซ้ำปีนี้มีโควิด
กี่ชีวิตต้องผันผกเหมือนตกถนน
ถูกเลิกจ้างชะตาตกต้องวกวน
จะดิ้นรนเหลือเงินไม่เกินพัน

เมื่อไม่มีงานทำจำกลับบ้าน
แต่วิมานไม่ใช่แล้วแถวบ้านนั่น
หวังพึ่งรัฐก็โหลยโท่ยโกยกินกัน
เขาสุขสันต์คริสตัลเล้านจ์เคล้านารี

พี่น้องผู้ใช้แรงงานทุกท่านเอ๋ย
้เราคุ้นเคยกับเหงื่อไคลไปทุกที่
ต้องช่วยกันทำเรื่องการเมืองดี
รัฐเลิกมีเผด็จการหน้าด้านเอย

ข่าวรอบวัน

สนับสนุนประชาไท 1,000 บาท รับร่มตาใส + เสื้อโปโล

ประชาไท

ร่วมบริจาค สนับสนุนการทำงานของ 'ประชาไท' ร่วมสร้างและรักษาสื่อเสรี Prachatai.com (ไม่มีขั้นต่ำ)

โอนเงิน บัญชีกรุงไทย 091-0-10432-8 "มูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน FCEM"

โอนเงิน PayPal / บัตรเครดิต https://PayPal.me/Prachatai (รายงานยอดบริจาคสนับสนุน)

ติดตามประชาไทอัพเดท ได้ที่:
เฟซบุ๊ก https://fb.me/prachatai
ทวิตเตอร์ https://twitter.com/prachatai
LINE ไอดี = @prachatai

พื้นที่ประชาสัมพันธ์