ข้าถูกสั่งให้ก้มหัว
ต่อกฎหมายที่ยืนสูงกว่าความจริง

มือข้าถูกวางบนหนังสือ
ที่ไม่เคยเขียนชื่อของคนอย่างข้า

เขาบอกให้ เคารพ
แม้ตัวอักษรนั้นจะทับลมหายใจ

ในห้องที่เหมือนศาล
เสียงคำสั่งดังชัดกว่าคำถาม

แต่ข้ายังเขียน
แม้มือจะสั่น

ข้าเขียนความยุติธรรม
ลงบนกระดาษที่ไม่ยอมรับ

ข้าเขียนด้วยเสียงที่ถูกห้าม
ด้วยหัวใจที่ไม่ยอมจำนน

ถ้ากฎหมายคือกำแพง
ข้าจะเขียนจนอิฐมันร้าว

ในความเงียบนั้น
ข้ายังยืนตรง

ไม่ก้มหัว
แม้ถูกบังคับให้เคารพ

เพราะในทุกบรรทัดที่เขียน
ความยุติธรรมของข้า
ยังมีลมหายใจ