สาธารณะต้องมีการวิจารณ์
เพื่อเป็นภูมิต้านทานแด่ทุกผู้
เป็นขุมทรัพย์ปัญญาอันตราตรู
คำวิจารณ์คือครูสะกิดใจ

เป็นกระจกส่องหวนทบทวนทำ
ส่องสะท้อนถ้อยคำฉ่ำไฉน
ดีชั่วถูกผิดพาลประการใด
เป็นเครื่องย้อนย้ำให้ได้คำนึง

ธรรมชาติสาธารณะ
มีพันธะจารีตคุมขีดขึง
บรรทัดฐานการร่วมอยู่รู้หย่อนตึง
เพื่อเกลากลึงสังคมรื่นร่มเย็น

แม้นผู้ใดมิให้ติห้ามวิจารณ์
ย่อมขาดภูมิต้านทานผ่านความเห็น
เป็นบุคคลอ่อนแอแย่ลำเค็ญ
เกิดประเด็นค่อนขอดตลอดไป

คุ้นทำผิด ผิดจนไม่สนผิด
ถืออภิสิทธิ์ศักดาว่าเป็นใหญ่
ใครวิจารณ์โดนผลาญพร่าว่าเป็นภัย
มิอาจครองจองใจประชาชน