เติบโตจากเนื้อดินลูกรังคลุกฝุ่นสีแดง
ไม่ใช่คอนโดหลักล้านหรือหญ้านุ่มฟูในรั้วราชวัง 
เนื้อและเอ็นเป็นแรงงานและฟันเฟือง

เวลาสู้อยู่แถวหน้า
เวลาคนให้ค่าอยู่แถวหลัง
ฝูงมอเตอร์ไซค์เหมือนฝูงม้าศึกขบถ
วิ่งฝ่าหอกและลูกธนูของผู้กดขี่
คนแล้วคนเล่าล้มลงแล้วลุกขึ้นตามตรอกซอกซอย
ตรอกซอกซอยที่แม่ขายข้าวแกง 
และพ่อวิ่งวินมอเตอร์ไซค์

ลูกหลานของเนื้อดินปนเลือด
แดงฉานใจกลางเมืองแห่งการขูดรีด
ท่ามกลางตึกระฟ้าที่อยู่ไม่ไกล

เด็กๆ ของช่องว่างที่เหลื่อมล้ำ
สัญชาตญาณของการมีชีวิตเป็นยุทธศาสตร์
ใครไม่สู้ เราสู้
เพราะคนจนมีเวลาน้อยกว่าคนรวย
ไม่มีคำปราศรัยจะมอบให้สังคมตื่น
มีแต่พลุและประทัดที่สามเหลี่ยมดินแดง
ที่อาจปลุกบางคนยามค่ำคืน