ครั้งตอนต้นฉัตรรัตน์โกสินทร์
แผ่นดินบางกอกดอกไม้หอม
ส่งกลิ่นกลอนสุนทรภู่สู้พยอม
นอบน้อมค้อมศรีษะท่านกวี

ยุคสงครามข้ามภพรบพม่า
เป็นเวลาวาระสลายได้คลายคลี่
จักรวรรดินิยมต่อมาพอดี
อังกฤษมีสนธิสัญญาเบาริ่ง

ปี 2398 แผดแสงแห่งความเศร้า
กวีเราลาไกลไม่อ้อยอิ่ง
เขียนกลอนสั่งพระอภัยไม่ทอดทิ้ง
ดูแลน้องหญิงนางละเวงวัลลา

ในขณะพระนางเจ้าวิคตอเรีย
อังกฤษยึดอินเดียเตรียมเคลียร์พม่า
นิยายคำกลอนสะท้อนอังกฤษคิดบุกมา
ล่าอาณานิคมสะสมยศ

" แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์
มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด
แม้นเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด
ยังไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน"*(1)

ท่านสุนทรสอนใจไว้ในกวี
ว่าคนมีน้ำใจไยฉ้อฉล
น้ำใจไยเลี้ยวลดคดชอบกล
มากมีผลประโยชน์ทั้งโหดร้าย

สุนทรภู่ท่านดูคนหลายชนชั้น
จึงรู้ทันผู้นำมากอยากกระหาย
พระอภัยมณีที่ดำริเรื่องนิยาย
เขียนได้ขายสร้างชื่อจนลือชา

"เหมือนแม่ครัวคั่วแกงแพนงผัด
สารพัดเพียญฉนังเครื่องมังสา
อันพริกไทยใบผักชีเหมือนสีกา
ต้องโรยหน้าเสียสักหน่อยอร่อยใจ"*(2)

ลูกหลานเหลนโหลนได้ไฟชีวิต
เข้าใจคิดประดิษฐ์กลอนอักษรสมัย
อำนาจละมุนอบอุ่นห้วงดวงหทัย
สร้างชื่อให้เป็นคนของโลกโชคไทยเอย.