ชุมชนหนึ่งชุมชน
สองร้อยห้าสิบคนอยู่รวมหมู่
หน้าที่ขวางขัดฝ่ายศัตรู
และรับใช้นายตู่ผู้ตั้งมา

รวมหมู่อยู่กันอย่างโง่งม
เริงรื่นชื่นชมวาสนา
แม้อยู่กันด้วยอวิชชา
แต่เชิดหน้าชูตาอย่างไม่อาย

สรรพสิ่งส่ำในโลกนี้
ย่อมมีแปลงเปลี่ยนในเวียนว่าย
มาถึงวันที่ไม่มีนาย
หมุดหมายชุมชนจึงเปลี่ยนแปลง

บัณฑิตรู้เปลี่ยนรู้แปลงปรับ
รู้รับรู้รุกในทุกแหล่ง
ไร้มิจฉาทิฐิในสำแดง
มิหัวชนกำแพงอย่างดื้อดึง

ปลูกบ้านต้องตามใจผู้อยู่
ผูกอู่อย่าหย่อนรู้ผ่อนขึง
ปวงประชาเลือกแล้วควรคำนึง
บัณฑิตจึงจงปรากฎทิ้งกฎโจร