ไม่มีสายหมอกม่านเมืองใหญ่

เห็นควันหัวใจคนว่างเปล่า

ฝนดึงฝุ่นลงทำเนา

แววตาคนขลาดเขลายังรื้นคลอ

ไม่มีทางเดินร่มไม้ใหญ่

มีเหงื่อไคลใบหน้าหงิกหงอ

ตาเฒ่ากวาดใบไม้กองกอ

ยายคุ้ยขอขวดพลาสติกเปลือย

ไม่มีลำธารผ่านเมืองใหญ่

อกชื่นไหม ใครล้าบ่าเหนื่อย

แล้งเยื่อเครือวัลย์พันเลื้อย

ท่ออาจมเน่าเปื่อยหน่วงตัน

ไม่มีก้าวช้าในก้าวใหญ่

ก้าวต้องว่องไว หุนหัน

โลกซับซ้อนซ่อนเงื่อนประจัน

ทบทับนับชั้น มิติกล

คนปากใหญ่มือใหญ่คับเมืองใหญ่

คนตัวเล็กทะลักไถล ใบ้บ่น

ปากกัดตีนถีบบีบล้น

เป็นคนจนบ่คูลพูนสุขหฤทัย

เหลื่อมล้ำนิรันดร์ระอาโลก

อิฐโศกซีเมนต์เศร้าสร้างเมืองใหญ่

เหล็กหินทุรยศคดนอกใน

เหลือศพใครใต้ซากตึกซื่อตรง

เหมือนไม่มีความหวังยังเมืองใหญ่

พอมีบางหัวใจใฝ่ประสงค์

คนสบตาคนจนมั่นคง

อาจเป็นหวังยังยงส่งถึงกัน