สงครามท่ามโลกอีกครั้ง
ขัดแย้งคงยัง
เข่นฆ่าใบไม้ปลิดปลิว
เสียงครวญคลั่งทุกข์ท้นทิว
สันติเปลือกผิว
เพียงปอกลอกทิ้งง่ายดาย
หมอกเถ้าธุลีความตาย
วิญญาณซากคาย
สับสนเครียดครุ่นชุลมุน
ทัพโถมโรมรันควันฝุ่น
เส้นทางทารุณ
หุนหันผันโลกเปลี่ยนแปลง
เคลื่อนคล้อยในความเคลือบแคลง
หวั่นหวาดระแวง
เสียงงำพร่ำสวดศรัทธา
อุดมการณ์ผลาญผันปัญญา
สุดกู่ก้องฟ้า
ตะวันริบหรี่หรุบลง
พรากเพื่อนต่างเหย้าเผ่าพงศ์
ต่างเจตจำนง
ชีวิตแยกทางห่างไกล
แม้นโลกเชื่อมต่อฉับไว
เหลื่อมซ้อนซ่อนนัย
อะไร ให้เราห่างเหิน
ผันเพื่อนผ่านวันเผชิญ
ต่างคนต่างเดิน
ถนนสงครามเสื่อมโทรม
ค่ำคืนฝากฝันประโลม
เหนี่ยวนำน้าวโน้ม
เพื่อนพบสบหน้าในฝัน
ปลดเรื่องต่างแตกแยกกัน
สบตาชีวัน
ชีวิตสัมผัสชีวา
มิตรภาพรินไหลไปมา
ดังท่วงธารา
หนุนเรือสันติล่องลอย
นอนฝันผันดาวเคลื่อนคล้อย
ระเบิดถมถ่อย
ปลุกตื่นฝันดับกระแทกกระเทือน
ภาพความเป็นจริงย้ำเตือน
เป็นไปใดเพื่อน
วิปโยคโลกร้าวเสียแล้ว.
