หยดน้ำฝนบนกลางลาดยางร้อน

เด้งกระเด็นกลิ้งกระดอนแรงอ่อนหนัก

ชะตากรรมน้ำฝนหล่นม้วยมรรค

มาหาญหักจิตใจให้วุ่นวน

วาดชีวิตเปรียบปานม่านเมฆฟ้า

นกจรถิ่นบินถลาเวหาหน

ฝ่าลมรุ้งคุ้งแควแก่ไพรกล

ไม่อาจพ้นคมลูกดอกตอกอกตรึง

ทั้ง ฝนตก นกดิ่ง ทิ้งร่วงหล่น

อำนาจกลพ้นตัวอยู่ทั่วถึง

เสียงคนเล็กคนน้อยคอยรำพึง

ในแววตาลึกซึ้งซึ่งความทุกข์

อำนาจดินใต้ดินกินหย่อมย่าน

อำนาจไฟเพลิงผลาญสะท้านสุข

อำนาจลมรุนแรงแกล้งล้มลุก

อำนาจน้ำกระหน่ำบุกอุกอาจกลืน

อำนาจใดใหญ่ยิ่งชิงดีเด่น

อำนาจใดแค้นเค้นคนเป็นอื่น

อำนาจใดเหนืออำนาจผงาดฟื้น

อำนาจใดหยิบยื่นชะตากรรม

มือที่เราไม่รู้จักผลักร่วงหล่น

เคยเฟื่องฟูอยู่บนจนตกต่ำ

เราเย่อหยิ่ง ชิงชัง พลั้งกระทำ

ต่างบอบช้ำตำตาว่าเบียดเบียน

โลกใบนี้มีอยู่ผู้หล่นร่วง

ชะตาปวงห้วงจิตเกินคิดเขียน

มืออำนาจกำกุมรุมหมุนเวียน

มือที่เปลี่ยนชะตาหาใช่เรา!