"ข้าพเจ้าสาบานว่าจะไม่เงียบเฉยเมื่อใดและที่ใดก็ตามที่มนุษย์ต้องทนทุกข์และถูกเหยียดหยาม เราต้องเลือกข้างเสมอ ความเป็นกลางมักช่วยผู้กดขี่ ไม่ได้ช่วยเหยื่อ ความเงียบสนับสนุนผู้ทรมาน ไม่ใช่ผู้ถูกทรมาน บางครั้งเราจำเป็นต้องเข้าแทรกแซง เมื่อชีวิตมนุษย์ตกอยู่ในอันตราย เมื่อศักดิ์ศรีของมนุษย์ตกอยู่ในความเสี่ยง พรมแดนและความรู้สึกอ่อนไหวของชาติจะหมดความสำคัญ ที่ใดก็ตามที่มีผู้ชายหรือผู้หญิงถูกข่มเหงเนื่องจากเชื้อชาติ ศาสนา หรือความเชื่อทางการเมือง สถานที่นั้น - ณ เวลานั้น - จะต้องกลายเป็นศูนย์กลางของจักรวาล"

- เอลี วีเซล (คำปราศรัยในการรับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ กรุงออสโล, 10 ธันวาคม 1986)[i]

แม้ว่าวันเลือกตั้งจะเข้ามาใกล้ทุกขณะผู้เขียนก็ยังตัดสินใจไม่ได้เสียทีว่าจะเลือกใคร ผู้เขียนลงทะเบียนเป็นสมาชิกพรรคเดโมแครต และเลือกผู้ท้าชิงประธานาธิบดีจากพรรคเดโมแครตมาโดยตลอด แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ต้องชั่งใจอย่างหนัก เหตุผลสำคัญเป็นเพราะนโยบายระหว่างประเทศของพรรคเดโมแครตในรอบสี่ปีที่ผ่านมาภายใต้การนำของประธานาธิบดีโจ ไบเด็น โดยเฉพาะนโยบายของสหรัฐต่อปัญหาในตะวันออกกลาง ในความเห็นส่วนตัวของผู้เขียน ผู้เขียนมองว่าครั้งนี้ เป็นครั้งที่ถือได้ว่าเด่นชัดที่สุดที่การดำเนินนโยบายของสหรัฐอเมริกามีความเป็นสองมาตรฐาน นั่นคือการถือปฏิบัติต่อประเทศที่มีฐานะเสมือนอาชญากรสงครามต่างกัน ตัวอย่างที่เห็นได้ในขณะนี้คือการวางตัวระหว่างปูประธานาธิบดีรัสเซีย นายวลาดิเมียร์ ปูติน  และ นายกรัฐมนตรีอิสราเอล นายเบนจามิน เนทันยาฮูขณะที่ปูติถูกคว่ำบาตร เนทันยาฮูกลับได้รับการเชิญจากสภาคองเกรสให้มากล่าวสุนทรพจน์ท่ามกลางการการสั่งการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ (genocide) ผู้เขียนจึงถือว่าสหรัฐมีส่วนร่วมรู้เห็นในการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ของรัฐบาลอิสราเอล ไม่ว่าจะเป็นการโหวตวีโต้ในสภาความมั่นคงยูเอ็นทุกครั้งที่มีการลงมติให้หยุดยิงระหว่างคู่สงครามทั้งสองฝ่าย ถือว่าไม่ให้ความสำคัญกับระเบียบโลกและกฎหมายระหว่างประเทศ​ เช่น การประณามศาลอาญาระหว่างประเทศ (International Criminal Court)  ที่ยื่นคำร้องขอหมายจับนายเนทันยาฮู หนึ่งในผู้ต้องสงสัยก่ออาชญากรรมสงคราม นอกจากนี้สหรัฐยังสนับสนุนงบประมาณทางการทหารและส่งอาวุธยุทโธปกรณ์สงครามอย่างต่อเนื่องให้รัฐบาลนายเนทันยาฮูตั้งแต่เดือนตุลาคมปีที่แล้วจนบัดนี้ งบประมาณทั้งหมด ร่วมกว่า 17.9 พันล้านเหรียญสหรัฐ สุดท้ายนี้ สิ่งที่ร้ายแรงที่สุดในความเห็นของผู้เขียน คือ การเลี่ยงที่จะไม่กล่าวประณามการกระทำของรัฐบาลเนทันยาฮูว่ากำลังทำการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ (genocide) ชนชาติปาเลสไตน์ หรือจะกล่าวในอีกแง่หนึ่งคือ รัฐบาลของโจ ไบเด็นเลือกที่จะหลับตาเพิกเฉยต่อการที่รัฐบาลเนทันยาฮูล่วงละเมิดกฎหมายระหว่างประเทศเกือบทุกประการ ไม่ว่าจะเป็นการระเบิดโรงพยาบาล โรงเรียน มหาวิทยาลัย คนปาเลสไตน์ทั้งในเขตกาซ่าและเวสท์แบ็งค์ถูกทหารอิสราเอลฆ่ามากกว่า 42,000 ชีวิต ในจำนวนนี้มีเด็กที่ถูกฆ่ากว่าหมื่นหกพันคน มีอีกกว่าสองหมื่นคนที่ยังสูญหาย เพราะอาจยังติดค้างในซากปรักหักพังที่เกิดจากการถล่มขีปนาวุธและโดรน ดังนั้นเมื่อเท้าความถึงคำปราศรัยในการรับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพโดยเอวี วีเซลที่ผู้เขียนนำมาประกอบบทความนี้ไว้ในข้างต้น ก็ยิ่งทำให้ผู้เขียนรู้สึกย่ำแย่หากว่าเรายังเลือกที่จะเข้าข้างฝ่ายที่สนับสนุนการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์คนปาเลสไตน์ที่ยังทำอยู่อย่างต่อเนื่องจนบัดนี้

ระหว่างอดีตประธานาธิบดี โดนัลด์ เจ ทรัมพ์ จากพรรครีพับบลิกัน ซึ่งต่อให้เอาทองคำสองร้อยชั่งมายื่นให้สิบรอบ ผู้เขียนก็ตั้งใจว่าจะไม่เลือก หรือรองประธานาธิบดีคนปัจจุบัน คามาล่า แฮริส ผู้ท้าชิงจากพรรคเดโมแครต ซึ่งน่าจะยังคงสืบทอดนโยบายของไบเด็นหากว่าได้รับเลือก เป็นผู้ท้าชิงที่ดูสมเหตุสมผลมีสติสัมปชัญญะมากกว่า ขนาดปูตินยังกล่าวว่ารอบนี้เขาสนับสนุนคามาล่า แฮริส เพราะชอบวิธีการหัวเราะของเธอ ขณะเดียวกันก็วิจารณ์ทรัมพ์ที่เคยคว่ำบาตรรัสเซีย จนทรัมพ์ต้องออกมาพูดว่าถ้าเขาได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดี เขาสัญญาว่าจะยกเลิกที่เคยคว่ำบาตรรัสเซียให้หมด นอกจากนี้ ทรัมพ์ยังเคยออกคำสั่งผู้บริหารหมายเลข 13769 ชื่อว่า "การปกป้องประเทศจากการเข้าประเทศของผู้ก่อการร้ายต่างชาติสู่สหรัฐอเมริกา" ซึ่งถูกกล่าวหาว่าถูกระบุว่าเป็น "คำสั่งที่ห้ามชาวมุสลิม" (Muslim ban) โดยห้ามชาวมุสลิมจากเจ็ดประเทศเข้าสหรัฐอเมริกา และเป็นช่วงที่มีปัญหาการเหยียดคนมุสลิมในประเทศสูงเป็นประวัติการณ์​ จนมาถึงการเลือกตั้งรอบนี้ เพียงเพื่อที่จะพยายามดึงคะแนนเสียงชาวอาหรับอเมริกันให้หันมาเลือกตน ทรัมพ์กลับอ้างว่าเขาไม่เคยทำ และกล่าวกับคนอาหรับอเมริกันที่เวทีหาเสียงที่รัฐมิชิแกน ซึ่งถือว่าเป็นรัฐที่มีคนอาหรับอเมริกันหนาแน่นที่สุดในอเมริกา ว่ารักคนมุสลิม และจะพยายามทุกวิถีทางที่จะหยุดสงครามระหว่างอิสราเอลกับกาซ่า ทรัมพ์ใช้โอกาสนี้ที่เสนอตัวเองให้กับบรรดาผู้ที่จะใช้สิทธิ์เลือกตั้ง โดยเฉพาะคนอาหรับอเมริกันและเยาวชนรุ่นใหม่ที่ไม่เห็นด้วยกับสงครามว่าตนเป็นตัวแทนของคนที่ต่อต้านสงคราม เป็นการสะท้อนให้เห็นว่าทรัมพ์สามารถกลับกลอกคำพูดของเขาได้ตลอดเวลา ถึงแม้ว่ายุคสมัยนี้คนจะสามารถย้อนรอยไล่สืบจากอินเตอร์เน็ตว่าทรัมพ์เคยพูดอะไรก็ตาม ทรัมพ์ก็ยังสามารถโกหกได้อย่างชินชา คนที่สนับสนุนทรัมพ์ก็เชื่อและเชียร์ทรัมพ์อย่างที่ผู้เขียนเองก็ไม่เข้าใจ และคงไม่มีวันเข้าใจ

อีกหนึ่งประการที่ผู้เขียนมองว่ามีส่วนสำคัญที่ทำให้มีการตั้งคำถามกับความเป็นประชาธิปไตยและความโปร่งใสในทางการเมืองของสหรัฐอเมริกาคือบทบาทขององค์กรล้อบบี้องค์กรหนึ่งที่สนับสนุนรัฐบาลอิสราเอลอย่างสุดโต่ง เป็นองค์กรที่มีส่วนสำคัญในการแทรกแซงการตัดสินใจทางการเมืองของสภาคองเกรสและนักการเมืองอเมริกันต่อสงครามในภูมิภาคตะวันออกกลาง องค์กรดังกล่าวคือองค์กร AIPAC (The American Israel Public Affairs Committee) เป็นองค์กรที่บริจาคเงินให้กับพรรคการเมืองอเมริกันทั้งสองพรรคเป็นจำนวนมาก สมาชิกล้อบบี้ขององค์กร AIPAC มักเป็นนักธุรกิจ ผู้มีอิทธิพลในวงการต่าง ๆ ของอเมริกา เงินที่สนับสนุนองค์กรนี้มาจากเหล่ามหาเศรษฐีระดับพันล้านชาวยิวในสหรัฐอเมริกา

หากมองเหตุการณ์การเลือกตั้งภายในสหรัฐขณะนี้ มันเต็มไปด้วยความเกลียดชัง เต็มไปด้วยความไม่เชื่อใจกันและกัน มีการป้ายร้ายสาดสีใส่กันและกัน หลายคนอาจตั้งข้อถกเถียงว่าบรรยากาศแบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติในช่วงการหาเสียงเลือกตั้งอยู่แล้ว แต่ผู้เขียนขอแย้ง ว่าการเลือกตั้งครั้งนี้ในอเมริกาถือว่าเป็นครั้งที่น่าจะเรียกได้ว่ามีความแตกแยกระหว่างสองฝ่ายมากที่สุด ความแตกแยกไม่ได้เพียงแต่เกิดขึ้นแค่ระหว่างฝ่ายอนุรักษ์นิยมกับฝ่ายเสรี แต่มันยังเป็นความขัดแย้งแบบข้ามขั้วอย่างน่าสนใจ ซึ่งตัวแปรสำคัญที่ทำให้การเลือกตั้งรอบนี้ยิ่งเพิ่มความเกลียดชังและความอคติต่อกันมากยิ่งขึ้นคือความขัดแย้งในตะวันออกกลาง กลับกลายเป็นว่า หลายคนที่เคยสนับสนุนพรรคเดโมแครต เป็นผู้ที่ต่อต้านสงครามและไม่เห็นด้วยกับการดำเนินนโยบายของไบเด็น เริ่มหันไปสนับสนุนทรัมพ์ ในทางกลับกัน กลุ่มชาวยิวสูงอายุบางคนจากพรรคเดโมแครตที่ปกติเป็นฝ่ายเสรีประชาธิปไตย เน้นความเท่าเทียมของสิทธิมนุษยชน กลับเป็นฝ่ายที่เข้าข้างรัฐบาลอิสราเอล บางรายถึงขนาดสนับสนุนให้มีการฆ่าล้างคนปาเลสไตน์ กลุ่มนี้ยังคงเป็นฝ่ายที่สนับสนุนแฮร์ริส แต่กลุ่มที่น่าสนใจมากที่สุดในขณะนี้ในสายตาของผู้เขียนคือกลุ่มผู้มีสิทธิ์ใช้เสียงอย่างกลุ่มอาหรับอเมริกัน และกลุ่มเยาวชนรุ่นใหม่ที่บางคนเพิ่งมีสิทธิ์เลือกตั้งครั้งแรกในปีนี้ ดังนั้นการสลับขั้วของฝ่ายที่เคยสนับสนุนอีกฝ่ายยิ่งทำให้การเลือกตั้งรอบนี้ของสหรัฐอเมริกายุ่งยากและซับซ้อนขึ้นอีกมากที่จะคาดเดาว่าใครจะได้เป็นประธานาธิบดีคนต่อไป

การสำรวจที่ดำเนินการโดยหน่วยวิจัยและการศึกษาของ Arab News ร่วมกับ YouGov แสดงให้เห็นว่า 45% สนับสนุนทรัมป์ เทียบกับ 43% สำหรับแฮร์ริส และ 4% สนับสนุนผู้สมัครจากพรรคกรีน จิลล์ สไตน์ ข้อมูลจากสำนักอาหรับอเมริกันแสดงให้เห็นว่ารัฐแคลิฟอร์เนียมีคนอาหรับอเมริกันอาศัยอยู่มากที่สุด มากกว่าห้าแสนคน รองลงมาคือรัฐมิชิแกน เกือบสี่แสนคน และรัฐนิวยอร์คจำนวนกว่าสามแสนคน ซึ่งจากผลการสำรวจจำนวน 87 % คนอาหรับอเมริกันตั้งใจที่จะออกมาใช้สิทธิ์เลือกตั้ง ในโพลมีคำถามที่น่าสนใจอีกหลายคำถามมาก อย่างเช่น คนอาหรับอเมริกันมองว่านโยบายของสหรัฐต่อภูมิภาคตะวันออกกลางของทั้งสองพรรคไม่ได้ต่างกันมากนัก (38% เท่ากัน) หรือ การที่คนอาหรับอเมริกันเชื่อว่าหากว่าทรัพม์ได้เป็นประธานาธิบดี จำนวนกว่า 46% เชื่อว่าเหตุการณ์การเกลียดชังคนมุสลิมและคนอาหรับในอเมริกาจะสูงขึ้น  ขณะที่หากว่าเป็นภายใต้แฮร์ริส จะมีโอกาสสูงขึ้นแค่ 23% นอกจากนี้ คนอาหรับอเมริกันจำนวนกว่า 69% เชื่อว่าทรัมพ์จะสนับสนุนรัฐบาลปัจจุบันอิสราเอล แต่เชื่อว่าแฮร์ริสจะสนับสนุนรัฐบาลปัจจุบันของอิสราเอลที่ 60% ซึ่งหากลองมองตัวเลขที่กล่าวมาอย่างพินิจพิจารณาอย่างถี่ถ้วน จะเห็นว่าคนอาหรับอเมริกันแม้ว่าจะไม่ได้มองว่าทรัมพ์จะแก้ไขปัญหาอะไรในตะวันออกกลางได้มากนัก หรืออย่างการที่ทรัมพ์สนิทสนมกับรัฐบาลอิสราเอลมากกว่าแฮร์ริส กระนั้นก็ตาม ก็ยังสนับสนุนทรัมพ์มากกว่าแฮร์ริส ทำให้เห็นได้อย่างชัดเจนว่าคนอาหรับอเมริกันตั้งใจที่จะโหวตลงโทษแฮร์ริส (punishment vote) ถือว่าเป็นการโหวตลงโทษแฮร์ริสในฐานะที่แม้ว่าจะเป็นระดับรองประธานธิบดีอภายใต้รัฐบาลไบเด็น แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรที่ทำให้คนทั่วไปเห็นว่าเป็นประโยชน์ในการห้ามสงครามที่เกิดขึ้นขณะนี้ระหว่างรัฐบาลอิสราเอลและคนปาเลสไตน์ในกาซ่า

นอกจากนี้ยังมีเยาวชนอเมริกันรุ่นใหม่ รวมทั้งเยาวชนคนอเมริกันที่มีเชื้อสายยิวรุ่นใหม่ ที่ต่อต้านสงครามและสนับสนุนสิทธิ์ของการมีตัวตนของคนปาเลสไตน์ พวกเขาไม่พอใจพรรคเดโมแครตและการดำเนินนโยบายต่างประเทศกับปัญหาในตะวันออกกลาง ดั่งจะเห็นได้จากการประท้วงของนักศึกษามหาวิทยาลัยทั่วสหรัฐอเมริกาตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนของปีที่แล้ว ที่มีการเรียกร้องให้มหาวิทยาลัยเลิกความสัมพันธ์กับรัฐบาลอิสราเอล หรือหยุดการรับการบริจาคจากมหาเศรษฐีที่สนับสนุนรัฐบาลอิสราเอล แม้ว่าการประท้วงเป็นไปอย่างสงบ แต่เจ้าหน้าที่ตำรวจก็ถูกเรียกให้เข้ามาจับกุมและทำการกวาดล้างการประท้วงตามวิทยาเขตของมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ทั่วประเทศ มหาวิทยาลัยดังกล่าวได้แก่ มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียลอสแองเจลิส มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และมหาวิทยาลัยนิวยอร์ค เป็นต้น ซึ่งการลงโทษของมหาวิทยาลัยต่อนักศึกษาที่เข้าร่วมในการประท้วงมักสั่งให้นักศึกษาถูกพักการเรียน ถูกตัดสิทธิ์ต่าง ๆ ในมหาวิทยาลัย อาจารย์มหาวิทยาลัยเองหลายคนที่เข้าร่วมการประท้วงก็ถูกทักท้วง บางรายถูกจับไปพร้อมกับนักศึกษาก็มี  ซึ่งจากผลการทำโพลโดย Pew Research Center สะท้อนให้เห็นว่าเยาวชนรุ่นใหม่ให้ความสำคัญกับปัญหาความขัดแย้งระหว่างอิสราเอลและปาเลสไตน์ โดยเยาวชนหมู่มากต่อต้านสงคราม พวกเขามองว่ารัฐบาลสหรัฐควรเลิกสนับสนุนรัฐบาลอิสราเอล และควรหาทางยุติการฆ่าคนปาเลสไตน์โดยพลัน

ทั้งนี้ ประเด็นอะไรหรือนโยบายใดที่มันสำคัญมากหรือน้อยกว่ากันนั้น ขึ้นอยู่กับเหตุผลในการใช้เพื่อการตัดสินใจของคนที่ใช้สิทธิ์เลือกตั้งแต่ละคนมีเหตุผลที่คละเคล้าแตกต่างกันไป สำหรับผู้เขียน ผู้เขียนวางประเด็นเรื่องสิทธิ์เท่าเทียมของความเป็นมนุษย์ หรือสิทธิมนุษยชนเป็นอันดับหนึ่ง ดังนั้นไม่สามารถตัดสินหรือต่อว่ากันได้ และไม่มีใครถูกหรือผิด ถือเป็นความชอบและการตัดสินใจส่วนบุคคลที่แตกต่างกันไป เป็นสิทธิ์ในการตัดสินใจของแต่ละบุคคลตามครรลองประชาธิปไตย

อย่างไรก็ดี คนอเมริกันโดยทั่วไปอาจไม่รู้ตัวว่าผลการลงคะแนนของพวกเขาไม่เพียงแต่มีผลต่อความเป็นอยู่ของพวกเขาเองในประเทศ แต่มันหมายถึงความเป็นไปในการเมืองระหว่างประเทศอีกด้วย เพราะสหรัฐอเมริกายังคงถือว่าเป็นประเทศมหาอำนาจอันดับหนึ่งของโลก ฉะนั้นคนอเมริกันที่คิดว่าการเลือกตั้งทรัมพ์ หรือแฮริส เพราะจะทำให้ความเป็นอยู่ในประเทศดีขึ้นนั้น มันมีผลต่อนโยบายระหว่างประเทศของสหรัฐที่จะส่งผลกระทบต่อระเบียบโลกด้วยเช่นกัน