อยากจะเขียนกวีรัก  
กวีที่มีแต่แสงดาวสุกสกาว 
หรือไออุ่นของดวงตะวัน 
กับเสียงร้องของนกกาเหว่า 
ที่ริมป่าละเมาะ

กวีที่ไม่มีความโกรธ ไม่แค้น 
ไม่คิดถึง ไม่โหยหา 
ใครสักคน อะไรสักอย่าง 
บางอย่าง หลายๆ อย่าง 
(เสรีภาพ)

กวีที่ไม่มีบาดแผล 
ไม่มีประวัติศาสตร์ 
ไม่มีร่องรอย หลักฐาน 
ของการกดขี่

กวีที่ไม่มีการต่อสู้ ดิ้นรน 
ของผู้คน ไม่มีผู้คน 
ที่ถูกจองจำ ในกรงขัง

กวีที่ไม่พาดพิงเจ้า

ถ้าอย่างนั้น ก็ไม่ต้องมี 
กฎหมายอาญา มาตรา 112 
ไม่มีซี่กรง ต้องไม่ขังคน 
ที่ยืนตรง/ตั้งคำถาม 
ต้องไม่มีการกดขี่ 
ไม่มีการต่อสู้/ดิ้นรน ของผู้คน 
ไม่มีบาดแผล ไม่มีประวัติศาสตร์

ไม่คิดถึงสหายในกรงขัง 
ไม่โหยหา อะไรสักอย่าง  
บางอย่าง หลายๆ อย่าง 
ไม่มีเสรีภาพ ไม่มีชีวิต
ที่ดีกว่า

ถ้าไม่โกรธ ไม่แค้น 
ไม่ค้นหาความหมาย 
ในเสียงร้องของนกกาเหว่า 
ที่ริมป่าละเมาะ 
ก็ไม่ต้องเป็นมนุษย์ 
ไม่ต้องมีมนุษย์ (ก็คงจะดีเหมือนกัน) 
ไม่รู้สึกถึงแสงตะวัน 
ไม่รู้จักดวงดาว พรั่งพราว
บนท้องฟ้ายามราตรี

ก็ไม่ต้องมีมันหรอก กวีรัก