ตำราเปิดออกเป็นหลุมศพ
อักษรเรียงตัวเป็นโซ่ตรวน
ครูสอนให้จำมากกว่าฟังเสียงคนถูกขื่อคา

ผีบุญนั่งหัวเราะใต้โต๊ะเรียน
หนังสือประวัติศาตร์ถูกแปลเป็น ความงมงาย
นักเรียนเขียนตามบรรทัดเลือด

นักชาติพันธุ์วิทยายกกล้องขึ้น
ถ่ายภาพเงาคนกลายเป็นสิ่งของ
ป้ายชื่อแทนภาษาแม่ที่ถูกเผา

กระดูกไพร่ถูกฝังในบทเรียน
มีแต่ชื่อผู้ปกครองบนหน้าปก
ความทรงจำหมู่บ้านกลายเป็นผีเร่ร่อน

ในแผนที่สีหมึก
เส้นแบ่งแดนคือรอยมีดบนผิวแผ่นดิน
น้ำตากลายเป็นหมึกซึม

ไฟแห่งการลุกขึ้นสู้
ถูกบรรจุในกล่องกระดาษ
ครูสั่งให้ปิดฝาแล้ววางบนชั้น

เสียงแคนกลายเป็นเสียงกริ่งหมดคาบ
เด็กๆ ลุกขึ้นพร้อมกันโดยไม่รู้เหตุผล
พิธีกรรมถูกจำลองเป็นการบ้าน

ผีบุญไม่ตาย
แต่เดินออกจากตู้พิพิธภัณฑ์
ด้วยเท้าที่เปื้อนดินยังชื้นน้ำตา

ตำราประวัติศาสตร์เป็นกระจกแตก
สะท้อนแต่หน้าผู้ชนะ
ส่วนผู้พ่ายถูกลบเหลือเงาร้าว

ในห้องเรียนที่ไฟนีออนกะพริบ
ผีบุญยืนพิงผนังหลังห้องเรียน
รอวันนักเรียนฉีกตำราออกจากหนังสือ