โตขึ้นฉันจะเป็นเด็ก
เก็บเศษแสงจากช่องหน้าต่าง
ซ่อนมันไว้ในลิ้นชักที่ผู้ใหญ่เปิดไม่เจอ

โตขึ้นฉันจะเป็นเด็ก
พูดภาษาของต้นหญ้า
ที่ลู่ลมแต่ไม่เคยยอมแพ้

โตขึ้นฉันจะเป็นเด็ก
มีหัวเข่าถลอกเป็นเครื่องราง
เตือนว่าฉันเคยกล้าล้มเพราะอยากวิ่งเร็วกว่าเดิม

โตขึ้นฉันจะเป็นเด็ก
หัวเราะดังพอจะทำให้ตึกสูงสั่นไหว
จนผู้ใหญ่ต้องทำหน้าเหมือนนาฬิกาที่เดินผิดเวลา

โตขึ้นฉันจะเป็นเด็ก
คล้องสวรรค์ไว้กับเชือกรองเท้าข้างหนึ่ง
อีกข้างผูกไว้กับดินพื่อไม่ให้ลืมว่าบ้านอยู่ตรงไหน

โตขึ้นฉันจะเป็นเด็ก
หลงใหลคำถามที่ไม่มีใครตอบ
เพราะคำถามพาเราเดินไกลกว่าคำถามเสมอ

โตขึ้นฉันจะเป็นเด็ก
ร้องไห้ได้โดยไม่ขอโทษ
เพราะน้ำตาก็เป็นส่วนหนึ่งของมนุษย์เหมือนฝนเป็นส่วนหนึ่งของเมฆ

โตขึ้นฉันจะเป็นเด็ก
ฝากโลกใบใหญ่ให้ดูแลกันเองสักพัก
ระหว่างที่ฉันวาดท้องฟ้าให้กว้างกว่าเมื่อวาน

และเมื่อโตจนพอจะเข้าใจ
ฉันยังอยากเป็นเด็ก
เพื่อเตือนตัวเอง

อย่าลืมวิธีกลายเป็นเด็กคนนั้นอีกครั้ง