เราหนีสงครามที่ไม่มีเสียงปืน
มีแค่ธงชาติสองผืนถูกย้อมด้วยความโกรธ
จนชายแดนสั่นเหมือนลมหายใจแห่งความเกลียดช้ง

เราเดินผ่านเจ้าที่
สวดขอ “สันติภาพเร็วๆ”
แต่ธูปกลับไหม้เป็นรูปกำแพงลวดหนาม

เด็กถือเปลวไฟในกล่องนม
ผู้ใหญ่ถือความกลัวในโทรศัพท์
ทั้งคู่อยู่ในศูนย์อพยพจากโลกที่ไม่เข้าใจ

เราหอบแผนที่ที่เปลี่ยนรูปร่างทุกเช้า
เส้นพรมแดนบิดเยี้ยวเหมือนรอยพับใจ
บอกเราว่า ที่ไหนก็ไม่ใช่บ้านของเรา

สุดท้ายเรามาถึงที่หมายเดียวกัน
ดินแดนที่เขียนว่า “สันติภาพ” ด้วยปากกาเมจิก
ลบง่ายแต่เราเลือกจะนอนพักตรงนั้นก่อน