เมื่อปีศาจเผยหน้ามาอีกครั้ง
ใจชิงชังยังชัดมิขัดขืน
คนลอยนวลล้วนมีที่เหยียบยืน
คนไม่ฟื้นเกลื่อนฟางกลางหมอกควัน

ลมหนาวยกกิ่งไม้โยกไกวแกว่ง
ฟ้ารอนแสงพลบค่ำร่ำอกหวั่น
เสียงแมลงหายไปไยเงียบงัน
ใครหนึ่งนั้นหายหน้าไม่มาพบ

เขาหายลับกับเสียงโศกสะอื้น
วันขอคืนพื้นที่มีจุดจบ
นอนหนุนดินห่มดาวคราวเลือนลบ
เลือดแดงกลบใบหน้าคาลูกกรง

เมื่อหน้าร้อนตอนนั้นกลับสั่นหนาว
แม้มีดาวผุดผาดราษฎร์ประสงค์
ฟ้ามีฝนกระสุนซัดตัดชีพลง
กวาดหญ้าดงดายดับกับกองไฟ

เมื่อปีศาจเผยหน้ามาอีกหน
บางอกข้นแค้นคับกับเพลิงไหม้
คนรับผิดรับชอบต้องตอบใคร
ยุติธรรมอยู่ไหนไม่มีจริง

ขอไม่ลืมใบหน้าปีศาจร้าย
บางความตายมีความหมายในบางสิ่ง
มีบางเสียงไม่ควรถูกทอดทิ้ง
บางใบหน้าแน่นิ่งยิ่งไม่ลืม.