แม่ของนิว...

ประชาไททำหน้าที่เป็นเวที เนื้อหาและท่าที ความคิดเห็นของผู้เขียน อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ

ใครๆก็เรียกแม่นิวว่า"แม่จ่านิว" แน่นอนว่าเธอมีชื่อด้วย โบว์เรียก"พี่หนึ่ง" พี่หนึ่งเป็นผู้หญิงเข้มแข็งที่สุดที่เราเคยรู้จักมาในชีวิต พ่อของนิวล้มป่วยเสียชีวิตตอนนิวสอบเข้าธรรมศาสตร์ได้พอดี นับแต่นั้นพี่หนึ่ง คุณแม่ลูกสี่ ก็เป็นเสาหลักของบ้าน เธอทำงานรับจ้างรายวัน ส่วนใหญ่จะเป็นงานบ้านทุกอย่าง ซักผ้ารีดผ้าและทำสวนได้ด้วย ที่ต้องทำงานแบบรายวัน ไม่ได้อยู่ประจำกับบ้านใดบ้านหนึ่ง เพราะเธอยังต้องกลับมาดูแลลูกๆที่บ้านและคุณยาย น้องสาวคนเล็กของนิวอายุเพียงเก้าขวบ เธอไม่ต้องการให้ลูกขาดความอบอุ่น

ด้วยการที่รับจ้างแบบไม่มีงานประจำ บางทีเงินก็ขาดมือ ล่าสุดที่บ้านเกือบโดนตัดไฟ แต่ความเป็นนักสู้ก็ทำให้เธอหาทางออกในนาทีสุดท้ายด้วยการเอาโทรศัพท์มือถือไปขาย มีเงินจ่ายค่าไฟและเดินหน้าทำงานที่เข้ามาต่อ

การที่นิว (พี่หนึ่งมักเรียกด้วยความรักว่า"ลูกชายหัวแก้วหัวแหวน") เป็นนักศึกษาที่เป็นนักกิจกรรมต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย ทำให้ชีวิตที่ยากอยู่แล้วของพี่หนึ่งยากขึ้นไปอีกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทุกครั้งที่นิวถูกจับ ไกลแค่ไหนพี่หนึ่งก็จะไปดูลูก ส่วนใหญ่นั่งมอเตอร์ไซค์ แน่นอนว่าอันตราย แต่ยานพาหนะอื่นจะทันใจคนเป็นแม่ได้อย่างไร พี่หนึ่งไปด้วยรอยยิ้มให้ลูกอุ่นใจ และมีความเบิกบานเรียกรอยยิ้มจากลูกได้ แม้บ่อยครั้งแม่จะร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวมาจากบ้านแล้ว

พี่หนึ่งไม่ใช่คอการเมือง ถ้าคุยเรื่องการเมืองด้วยพูดชื่อใครไปพี่หนึ่งไม่ค่อยรู้จัก พี่หนึ่งสอนลูกๆเสมอว่าถ้าใครมาชวนคุยชวนพูดไม่ดีเกี่ยวกับสถาบันอย่าไปคุยด้วยนะให้เดินหนีเลย "ถ้าท่านไม่มีบุญจริงท่านจะไม่ได้เกิดมาอยู่ในที่สูงอย่างนั้นหรอก" เป็นคำสอนที่คนเป็นแม่บ้านๆหาเช้ากินค่ำอย่างพี่หนึ่งใช้สอนลูกน้อยอย่างเจียมตน

ในสถานการณ์ที่บีบคั้นที่สุดอย่างวันนี้ พี่หนึ่งตกใจและหวาดกลัวอย่างไม่ต้องสงสัย น้ำตาที่ไหลตลอดบ่าย เสียงสั่นปนสะอื้นที่คุยกับใครๆนั้นหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อลูกสาวโทรหา เธอมีสติและยังคงมีน้ำเสียงที่มั่นคงแห่งความเป็นเสาหลักของบ้านให้กับลูกเสมอ

สิ่งที่คนเป็นแม่ห่วงที่สุดคือลูก ถ้าเธอต้องถูกจองจำจากข้อกล่าวหาที่ไม่ได้กระทำ ลูกสาววัยประถมและมัธยมต้นที่ใกล้เปิดเทอมจะอยู่กันยังไงกับยายที่ไม่สบาย นิวก็ยังต้องเรียนและมหาวิทยาลัยอยู่ไกลเกินจะกลับบ้านได้บ่อยๆ แค่จะให้ไปทำงานประจำที่ไม่ได้กลับบ้านทุกเย็นเธอยังไม่เลือกทำเลย นับประสาอะไรกับเรื่องคิดหนีจากสิ่งที่ไม่ได้ทำ ความคิดนั้นไม่อยู่ในทางเลือกของเธอ เธอคิดได้แต่ว่าเมื่อวานเพิ่งซื้อข้าวสารไว้ อย่างน้อยวันนี้พรุ่งนี้เด็กๆและคุณยายที่บ้านยังมีข้าวกิน นั่นคือเหตุผลของการเข้ามอบตัวในวันนี้อย่างไม่ลังเล

ในฐานะแม่ธรรมดาที่สุดคนหนึ่ง เราขอวิงวอนให้ปล่อยแม่ที่ไม่ธรรมดาอย่างพี่หนึ่งกลับบ้านเถิด เธอไม่มีวันหนีไปไหน พวกท่านก็มีแม่ หลับตาก็เห็นหน้า เราต่างรู้ดีว่าแม่ไม่มีวันทิ้งลูก ปล่อยให้แม่หนึ่งได้ทำหน้าที่ของเธอ ขณะที่ท่านทำหน้าที่ของท่านต่อไปอย่างเที่ยงธรรม

 

หมายเหตุ: ขอเชิญร่วมบริจาคเพื่อช่วยค่าใช้จ่ายครอบครัวของ แม่หนึ่ง - จ่านิว ในช่วงที่เสาหลักของครอบครัวถูกจำขัง ได้ที่ 

ธนาคารกรุงไทย บัญชีเลขที่ 475-0-473-11-1
ชื่อบัญชี นายสิรวิชญ์ เสรีธิวัฒน์

 

ร่วมบริจาค สนับสนุนการทำงานของ 'ประชาไท' ร่วมสร้างและรักษาสื่อเสรี Prachatai.com (ไม่มีขั้นต่ำ)

โอนเงิน บัญชีกรุงไทย 091-0-10432-8 "มูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน FCEM"

โอนเงิน PayPal / บัตรเครดิต https://PayPal.me/Prachatai (รายงานยอดบริจาคสนับสนุน)

ติดตามประชาไทอัพเดท ได้ที่:
เฟซบุ๊ก https://fb.me/prachatai
ทวิตเตอร์ https://twitter.com/prachatai
LINE ไอดี = @prachatai

แสดงความคิดเห็น

พื้นที่ประชาสัมพันธ์