112WATCH เผยแพร่บทความของเปรม ซิงห์ กิลล์ ที่กล่าวถึงระบบของกระบวนการยุติธรรมที่ทำให้ 'บุ้ง เนติพร' เสียชีวิตขณะถูกคุมขังในเรือนจำในคดีมาตรา 112 หลังจากถูกถอนประกันนั้นไม่ใช่เพียงความผิดพลาดของระบบแต่เป็นกลไกที่ใช้กำจัดผู้เห็นต่างได้โดยไม่ต้องมีใครรับผิด อีกทั้งยังเป็นการส่งสัญญาณถึงผู้ที่จะวิพากษ์วิจารณ์ไปด้วยทำให้เกิดความเงียบในสังคม
เมื่อวันที่ 14 พ.ค.2568 112WATCH ลงบทความของ เปรม ซิงห์ กิลล์ ที่กล่าวถึง เนติพร เสน่ห์สังคม หรือบุ้ง นักกิจกรรมวัย 28 ปี ในวาระครบรอบ 1 ปีการเสียชีวิตของเธอขณะถูกควบคุมตัวในเรือนจำจากคดีมาตรา 112 โดยที่คดียังไม่ทันได้เข้าสู่กระบวนการพิจารณาของศาล ทำให้เสียงของเธอที่เคยตั้งคำถามกับสถานะของสถาบันกษัตริย์ ถูกทำให้เงียบอย่างถาวร ท่ามกลางคำอธิบายทางการแพทย์ว่าเป็น ‘ภาวะแทรกซ้อนทางสุขภาพ’
เปรม วิเคราะห์ว่า การเสียชีวิตของเนติพรไม่ใช่ข้อผิดพลาดของระบบ แต่คือกลไกที่ออกแบบมาให้กำจัดผู้เห็นต่างอย่างไม่มีใครต้องรับผิด และเป็นเสมือนข้อความจากตัวระบอบการปกครองที่ส่งถึงผู้วิพากษ์วิจารณ์ เหตุการณ์นี้ทำให้เห็นว่าช่วงเวลานี้การควบคุมเสียงวิพากษ์วิจารณ์เข้มงวดมากขึ้น
นอกจากนี้ มาตรา 112 เปลี่ยนการวิเคราะห์เชิงวิพากษ์ให้กลายเป็นการกระทำที่รุนแรงต่อรัฐเอง สร้างตรรกะที่การพูดกลายเป็นเทียบเท่ากับการโจมตีทางกายภาพ การเปลี่ยนแปลงการแสดงออกให้เป็นการกระทำที่เป็นกบฏนี้แสดงถึงการบิดเบือนพื้นฐานของวาทกรรมทางการเมือง การตั้งคำถามกับอำนาจไม่เพียงแต่ถูกห้าม แต่ยังเป็นไปไม่ได้ในเชิงแนวคิดภายในตรรกะของระบบเอง การเคลื่อนไหวของเนติพรท้าทายกรอบแนวคิดนี้โดยยืนยันในสิทธิในการประเมินอำนาจอย่างมีวิจารณญาณ—จุดยืนที่รัฐไทยไม่สามารถยอมรับได้เพราะมันคุกคามไม่ใช่ผู้ถืออำนาจแต่ละคน แต่คุกคามทั้งกลไกทางอุดมการณ์
เขามองว่า ด้วยปัญหาเช่นนี้ทำให้เกิดความเงียบขึ้นในสังคมไทยที่โอบล้อมการเสียชีวิตของเนติพร แม้แต่คนที่ตั้งคำถามอยู่ในใจก็ไม่กล้าถามออกมา ไม่ใช่เพียงเพราะเกรงกลัวคดีความ แต่ยังกลัวที่จะถูกขับออกจากสังคมท่ามกลางบรรยากาศที่มีแต่เพียงคำสรรเสริญ
เปรมยังได้กล่าวถึงบทบาทของกรมราชทัณฑ์ในฐานะส่วนหนึ่งของกลไกปิดปากนี้ ด้วยระบบเรือนจำที่เป็นเหมือนแดนสนธยาสามารถโยนความตายให้เป็นเรื่องของ ‘โรคประจำตัว’ หรือ ‘ปัญหาสุขภาพ’ ได้โดยง่าย และการเสียชีวิตของเนติพรอันไม่ปกตินี้จะไม่ใช่คนสุดท้ายหากยังไม่ได้รับการแก้ไข
