'เนิร์ดเดิล' (nurdles) เม็ดพลาสติกขนาดไม่ถึง 5 มม. วัตถุดิบตั้งต้นของอุตสาหกรรมพลาสติก ถือเป็นมลพิษไมโครพลาสติกประเภทหนึ่ง กำลังปนเปื้อนชายหาดและแหล่งน้ำทั่วโลก รั่วไหลสู่มหาสมุทรปีละเกือบครึ่งล้านตัน ดูดซับสารพิษและไหลผ่านห่วงโซ่อาหาร ท่ามกลางเสียงเรียกร้องจากชุมชนประมงและท้องถิ่นในสหรัฐฯ ให้เร่งออกกฎหมายควบคุม ขณะที่ภาคอุตสาหกรรมยังย้ำการจัดการโดยสมัครใจ ท่ามกลางคำถามว่าเพียงพอหรือไม่ต่อวิกฤตไมโครพลาสติกที่กำลังลุกลาม
ภาพถ่ายตัวอย่างของ 'เนิร์ดเดิล' (nurdles) ที่เก็บรวบรวมได้จากแนวชายฝั่งเมืองกัลเวสตัน รัฐเท็กซัส แสดงให้เห็นสภาพของเม็ดพลาสติกเหล่านี้หลังจากผ่านการผุกร่อนในสภาพแวดล้อมทางทะเล เนิร์ดเดิลเป็นเม็ดพลาสติกขนาดเล็กมาก และเป็นวัตถุดิบพื้นฐานของผลิตภัณฑ์พลาสติกแทบทุกชนิด กำลังสร้างมลพิษให้กับชายหาดและแหล่งน้ำทั่วสหรัฐอเมริกา | ภาพจาก: Turtle Island Restoration Network
บนเรือคายัค 5 ลำของ ไดแอน วิลสัน (Diane Wilson) ชาวประมงท้องถิ่นรุ่นที่ 4 มักล่องไปตามอ่าวและลำธารชายฝั่งใกล้บ้านเกิดเล็กๆ ของเธอที่ซีดริฟต์ รัฐเท็กซัส
แต่แทนที่จะจับกุ้ง ปลาดรัม หรือปูน้ำเงิน ทุกวันนี้ วิลสัน วัย 77 ปีเป็นนักเคลื่อนไหวด้านสิ่งแวดล้อมที่มองหา 'เนิร์ดเดิล' (nurdles) ซึ่งเป็นเม็ดพลาสติกขนาดจิ๋วที่กำลังปนเปื้อนชายหาดและแหล่งน้ำในเท็กซัสและทั่วสหรัฐฯ
ทรงกลมเล็กจิ๋วที่มักมีเส้นผ่านศูนย์กลางไม่ถึง 5 มิลลิเมตรเป็นส่วนประกอบพื้นฐานของผลิตภัณฑ์พลาสติกเกือบทั้งหมด แต่เมื่อถูกจัดการผิดพลาดระหว่างการผลิตหรือขนส่ง พวกมันสามารถหลุดผ่านท่อระบายน้ำฝนและลงสู่ทางน้ำ สร้างภัยคุกคามต่อสุขภาพทั้งสัตว์และมนุษย์ พวกมันทำความสะอาดยากและทำหน้าที่เหมือนฟองน้ำดูดสารพิษขณะที่ผ่านไปตามห่วงโซ่อาหาร
ประมาณการว่าเนิร์ดเดิล 445,970 เมตริกตันลงสู่มหาสมุทรทุกปี
วิลสัน ซึ่งตอนนี้เป็นผู้อำนวยการบริหารของ San Antonio Bay Estuarine Waterkeeper กลุ่มอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมที่มุ่งเน้นปกป้องอ่าวมาตากอร์ดา (Matagorda Bay) บนชายฝั่งเท็กซัสกล่าวว่า "พวกมันอยู่ทุกที่ พวกมันเป็นภัยคุกคามจริงต่อสุขภาพมนุษย์และโลก และเรากำลังพยายามปกป้องชุมชน ชาวประมง และอ่าว"
แคลิฟอร์เนียออกกฎหมายที่ออกแบบมาเพื่อควบคุมมลพิษจากเนิร์ดเดิลในปี 2007 ตอนนี้ประเด็นนี้ได้รับความสนใจที่อื่น ในปี 2025 สมาชิกสภานิติบัญญัติในอิลลินอยส์ นิวเจอร์ซีย์ และเวอร์จิเนียเสนอร่างกฎหมาย
แต่ทว่าภัยคุกคามจากเนิร์ดเดิล เริ่มส่งผลกระทบเป็นวงกว้างจนสะท้อนให้เห็นถึงความกังวลที่ขยายตัวไปไกลกว่ากลุ่มรัฐที่มีแนวคิดโน้มเอียงไปทางซ้ายเหล่านั้น แม้แต่ในรัฐเท็กซัสซึ่งมีความอนุรักษ์นิยมอย่างหยั่งรากลึกอย่างในเขตพื้นที่ของวิลสัน ก็ได้มีการรวมตัวกันของกลุ่มพันธมิตรที่ประกอบด้วยนักสิ่งแวดล้อม ชาวประมง ผู้นำทางธุรกิจ ตลอดจนเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น เพื่อร่วมกันผลักดันให้มีการออกกฎระเบียบในการควบคุมเนิร์ดเดิลเพิ่มเติม โดยพวกเขาได้หยิบยกข้อโต้แย้งที่ว่าเม็ดพลาสติกเหล่านี้กำลังสร้างภัยคุกคามทางเศรษฐกิจอย่างร้ายแรงต่อชุมชนที่อาศัยอยู่ตามแนวชายฝั่ง
สส. เอริน ซวีเนอร์ (Erin Zwiener) สมาชิกพรรคเดโมแครต (Democratic Party) จากเมืองดริปปิ้งสปริง ได้ให้สัมภาษณ์ว่า แม้แต่บุคคลบางกลุ่มภายในอุตสาหกรรมพลาสติกเองก็ "ต้องการเห็นปัญหานี้ได้รับการแก้ไข" เช่นกัน โดยที่ผ่านมา ซวีเนอร์ได้เสนอร่างกฎหมายเกี่ยวกับการควบคุมเนิร์ดเดิล มาแล้วในการประชุมสภานิติบัญญัติสองสมัยล่าสุด และเธอยังคงวางแผนที่จะนำเสนอร่างกฎหมายนี้อีกครั้งเมื่อสภากลับมาเปิดประชุมใหม่ในปี 2027
"ฉันคิดว่าสมาชิกบางส่วนในแวดวงอุตสาหกรรมตระหนักดีว่าพวกเขากำลังเสียชื่อเสียงหรือถูกมองในแง่ร้ายจากเรื่องนี้ และพวกเขาก็ต้องการเห็นการบังคับใช้กฎระเบียบเพื่อควบคุมกลุ่มผู้ประกอบการที่มีพฤติกรรมย่ำแย่ที่สุดบ้าง" ซวีเนอร์กล่าวเสริม
อุตสาหกรรมพลาสติกยอมรับมาเป็นเวลานานแล้วว่ามีเม็ดพลาสติกเนิร์ดเดิล จำนวนมากรั่วไหลเข้าสู่สิ่งแวดล้อม โดยในปี 1991 ทางอุตสาหกรรมได้ริเริ่มโครงการภาคสมัครใจที่ชื่อว่า ปฏิบัติการคลีนสวีป (Operation Clean Sweep) ซึ่งบรรดาผู้ประกอบการที่จัดการกับเนิร์ดเดิลที่เข้าร่วมโครงการนี้ ต่างให้คำมั่นว่าจะปฏิบัติตามแนวทางบางประการเพื่อป้องกันการรั่วไหล
ชาร์ล็อตต์ ไดรเซน (Charlotte Dreizen) ผู้ดูแลโครงการปฏิบัติการคลีนสวีป ของสมาคมอุตสาหกรรมพลาสติก (Plastics Industry Association) ระบุว่า กว่า 2 ใน 3 ของปริมาณการผลิตพลาสติกทั้งหมดในสหรัฐฯ นั้น เกิดจากโรงงานที่เข้าร่วมในโครงการนี้
อย่างไรก็ตาม วิลสัน และนักวิจารณ์รายอื่น ๆ กลับมองว่าโครงการดังกล่าวขาดข้อกำหนดที่สำคัญ ทั้งในเรื่องการรายงานข้อมูล การกำกับดูแลอย่างจริงจัง หรือแม้แต่การกำหนดบทลงโทษที่เห็นผลเป็นรูปธรรม
"พวกเขาแค่ทำงานด้วยความสะเพร่า ทั้งที่จริง ๆ แล้วพวกเขาสามารถทำได้ดีกว่านี้ แต่ที่ผ่านมาไม่มีใครเข้าไปบีบบังคับให้พวกเขาต้องลงมือทำ ดังนั้นพวกเขาจึงจำเป็นต้องถูกบังคับด้วยกฎเกณฑ์ที่ชัดเจน" วิลสันกล่าว
ในปี 2019 วิลสัน ได้ร่วมเป็นโจทก์และได้รับชัยชนะในคดีความที่นำไปสู่การยอมความครั้งประวัติศาสตร์ด้วยมูลค่าสูงถึง 50 ล้านดอลลาร์ กับบริษัท Formosa Plastics ซึ่งเป็นผู้ผลิตปิโตรเคมีที่ลักลอบทิ้งเม็ดพลาสติกเนิร์ดเดิล จำนวนหลายพันล้านเม็ด รวมถึงสารมลพิษอื่น ๆ ลงสู่อ่าวลาวากา (Lavaca Bay) และแหล่งน้ำอื่น ๆ ในรัฐเท็กซัสอย่างผิดกฎหมาย โดยนับเป็นการยอมความที่มีมูลค่าสูงที่สุดเท่าที่เคยมีมาในคดีที่ฟ้องร้องภายใต้พระราชบัญญัติน้ำสะอาด โดยพลเมืองทั่วไป ซึ่งเงินจำนวนนี้ไม่ได้มอบให้แก่โจทก์โดยตรง แต่นำไปสมทบเข้าสู่กองทุนเพื่อใช้จ่ายในโครงการฟื้นฟูมลพิษในแหล่งน้ำที่ได้รับผลกระทบเหล่านั้น
ในปัจจุบัน วิลสันกำลังเตรียมความพร้อมสำหรับการดำเนินคดีอีกครั้ง โดยในเดือนธันวาคม 2025 ที่ผ่านมา เธอได้ยื่นหนังสือแจ้งเจตจำนงในการฟ้องร้องตามขั้นตอนทางกฎหมายล่วงหน้า 60 วัน ต่อบริษัท Dow Chemical ด้วยข้อกล่าวหาว่าบริษัทได้ปล่อยเม็ดพลาสติกออกจากโรงงานที่ตั้งอยู่ใกล้กับเมืองซีดริฟต์ อย่างผิดกฎหมาย
ส่วนหนึ่งของปัญหาที่ใหญ่กว่า
ไดแอน วิลสัน ผู้อำนวยการบริหารขององค์กร San Antonio Bay Estuarine Waterkeeper ถือถุงที่บรรจุเม็ดพลาสติกเนิร์ดเดิล | ภาพจาก: David Montgomery/Stateline
เนิร์ดเดิล จัดเป็นมลพิษไมโครพลาสติก (Microplastics) ประเภทหนึ่ง ทว่าไม่ใช่ไมโครพลาสติกทุกชนิดจะเป็นเนิร์ดเดิล เนื่องจากคำว่าไมโครพลาสติกยังครอบคลุมไปถึงไมโครบีด (Microbeads) ที่ใช้เป็นส่วนผสมขัดผิวในเครื่องสำอางและยาสีฟัน ตลอดจนอนุภาคขนาดจิ๋วที่เกิดจากการแตกตัวของขยะพลาสติก บรรจุภัณฑ์ และเส้นใยสังเคราะห์ ซึ่งบางชิ้นมีขนาดเล็กมากจนไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าหากปราศจากกล้องจุลทรรศน์
มีการตรวจพบไมโครพลาสติกปนเปื้อนอยู่ในน้ำประปาตามเมืองต่าง ๆ ในน้ำดื่มบรรจุขวด ในแม่น้ำ รวมถึงทั่วบริเวณทะเลสาบเกรตเลกส์ (Great Lakes) โดยนักวิทยาศาสตร์ได้ประมาณการว่าผู้ใหญ่อาจได้รับไมโครพลาสติกเข้าสู่ร่างกายในปริมาณที่เทียบเท่ากับบัตรเครดิต 1 ใบต่อสัปดาห์ นอกจากนี้ การศึกษาในสัตว์และเซลล์ของมนุษย์ยังชี้ให้เห็นว่า สิ่งเหล่านี้อาจมีความเชื่อมโยงกับการเกิดโรคมะเร็ง อาการหัวใจวาย ปัญหาด้านระบบสืบพันธุ์ และอันตรายต่อสุขภาพอื่น ๆ
เนิร์ดเดิลมีขนาดใหญ่กว่าไมโครพลาสติกชนิดอื่น ๆ หลายประเภท ทำให้สามารถมองเห็นได้ชัดเจนด้วยตาเปล่า ประกอบกับมีรูปร่างและขนาดที่สม่ำเสมอจึงช่วยให้ระบุและจัดเก็บได้ง่ายกว่า โดยเมื่อฤดูใบไม้ผลิที่ผ่านมา เหล่าอาสาสมัครสามารถเก็บเม็ดพลาสติกได้เกือบ 50,000 เม็ด ภายในเวลาเพียง 11 วัน จากพื้นที่มากกว่า 200 แห่ง ใน 14 ประเทศ รวมถึงใน 29 รัฐของสหรัฐอเมริกา และวอชิงตัน ดี.ซี.
พื้นที่ในรัฐเท็กซัสซึ่งส่วนใหญ่อยู่บริเวณชายฝั่ง พบปริมาณเนิร์ดเดิลสูงที่สุดถึง 23,115 เม็ด นอกจากนี้ยังมีการรายงานตัวเลขที่สูงมากในรัฐอื่น ๆ เช่น แคลิฟอร์เนีย (4,167 เม็ด), มิชิแกน (3,681 เม็ด), เซาท์แคโรไลนา (3,094 เม็ด) และโอไฮโอ (2,851 เม็ด) ตามลำดับ
ในพื้นที่มิดเวสต์ ตอนบน บรรดาผู้สนับสนุนด้านสิ่งแวดล้อมได้รวมตัวกันเพื่อผลักดันกฎหมายควบคุมเม็ดพลาสติก โดยมีเป้าหมายเพื่อปกป้องทะเลสาบเกรตเลกส์ ทั้ง 5 แห่ง ซึ่งเปรียบเสมือนกลไกขับเคลื่อนทางเศรษฐกิจที่สำคัญสำหรับ 8 รัฐในภูมิภาคนี้
แอนเดรีย เดนแชม (Andrea Densham) ที่ปรึกษานโยบายอาวุโสของ พันธมิตรเพื่อเกรตเลกส์ (Alliance for the Great Lakes) กล่าวว่า "ฉันคิดว่าทุกฝ่ายต่างมีความกังวลไปในทิศทางเดียวกัน ในแง่ของการสร้างความมั่นใจว่าพวกเราจะสามารถป้องกันไม่ให้ปัญหานี้ส่งผลกระทบร้ายแรงต่อภูมิภาคของเราได้"
ทางด้านชายฝั่งตะวันตก ปริมาณเนิร์ดเดิล ที่ถูกคลื่นซัดจากมหาสมุทรแปซิฟิก ขึ้นมาบนชายฝั่งของรัฐโอเรกอน นั้นมีจำนวนมากมหาศาลจน "ดูเหมือนว่าเม็ดพลาสติกเหล่านี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของผืนทรายไปแล้ว" เซเลสต์ ไมเฟรน-สวังโก (Celeste Meiffren-Swango) ผู้อำวยการองค์กรสิ่งแวดล้อมโอเรกอน (Environment Oregon) กล่าว พร้อมระบุเพิ่มเติมว่า "มีเม็ดพลาสติกจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ที่หลุดรอดเข้าไปตกค้างในสิ่งแวดล้อม และพวกมันก็ไม่ได้ถูกกำจัดออกไปจากระบบนิเวศเลย"
คำถามเรื่องเศรษฐกิจ
สมาชิกชุมชนจากทั่วภูมิภาคฮูสตัน–กัลเวสตัน รวมถึงนักท่องเที่ยวที่มาเยือนเมืองกัลเวสตัน รัฐเท็กซัส ได้เข้าร่วมกับเครือข่าย Turtle Island Restoration Network ในกิจกรรม Nurdle Patrol ระดับรัฐ โดยผู้เข้าร่วมทั้งหมดได้ช่วยกันเก็บและนำ “เนิร์ดเดิล” ออกไปจากชายหาดบริเวณกำแพงกันคลื่นของกัลเวสตัน รวมทั้งสิ้น 1,216 เม็ด เมื่อวันที่ 11 มกราคม 2025 | ภาพจาก: Turtle Island Restoration Network
ในรัฐเท็กซัส ซึ่งเป็นที่ตั้งของโรงงานผลิตพลาสติกอย่างน้อย 36 แห่ง ร่างกฎหมายของ สส. ซวีเนอร์ (Zwiener) ที่ยังคงค้างอยู่ในการพิจารณาของคณะกรรมาธิการ มีสาระสำคัญในการจัดประเภทให้เนิร์ดเดิล เป็นขยะอุตสาหกรรมที่ไม่เป็นอันตราย ซึ่งจะส่งผลให้ต้องมีการบังคับใช้กฎเกณฑ์ในการจัดเก็บบันทึกและการกักกันขยะอย่างเข้มงวด นอกจากนี้ยังกำหนดให้โรงงานพลาสติกต้องคอยเฝ้าระวังคุณภาพน้ำในบริเวณโดยรอบและดำเนินการตรวจสอบการรั่วไหลเป็นประจำทุกเดือน
ในระหว่างการไต่สวนร่างกฎหมายเมื่อปี 2025 โลแกน ฮาร์เรลล์ (Logan Harrell) ตัวแทนจากสภาเคมีแห่งเท็กซัส (Texas Chemistry Council) ได้ชี้แจงต่อสมาชิกสภานิติบัญญัติว่า "ทางอุตสาหกรรมกำลังดำเนินการแก้ไขปัญหานี้ด้วยความสมัครใจอยู่แล้ว" โดยได้มีการปรับปรุงวิธีการตอบสนองต่อเหตุการณ์รั่วไหลและเพิ่มมาตรการป้องกันให้มากขึ้น ฮาร์เรลล์กล่าวว่าร่างกฎหมายดังกล่าว "จะส่งผลให้เกิดการกำกับดูแลที่เกินความจำเป็น และอาจสร้างความซับซ้อนเพิ่มขึ้นเนื่องจากมีการใช้ถ้อยคำที่คลุมเครือรวมถึงข้อกำหนดอื่น ๆ ที่สร้างภาระให้แก่ผู้ประกอบการ"
แม้ว่าร่างกฎหมายของซวีเนอร์รวมถึงร่างกฎหมายคู่ขนานในวุฒิสภาของรัฐจะไม่ผ่านการอนุมัติ แต่บรรดาผู้สนับสนุนต่างมองว่าทัศนคติในเรื่องนี้อาจกำลังเริ่มเปลี่ยนไป เนื่องจากเริ่มมีเม็ดพลาสติกปรากฏให้เห็นบนชายหาดของรัฐเท็กซัสในปริมาณที่มากขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อเดือนตุลาคม 2025 องค์กรที่เป็นตัวแทนของกลุ่มชาวประมงเพื่อสันทนาการ ผู้ประกอบอาชีพเก็บเกี่ยวหอยนางรม กลุ่มอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว และภาคส่วนอื่น ๆ ได้ร่วมกันส่งจดหมายถึง เกร็ก แอ็บบอตต์ (Greg Abbott) ผู้ว่าการรัฐจากพรรครีพับลิกัน เพื่อเรียกร้องให้เขาสั่งการไปยังคณะกรรมาธิการคุณภาพสิ่งแวดล้อมเท็กซัส (Texas Commission on Environmental Quality - TCEQ) ให้นำมาตรฐานการป้องกันการปล่อยเนิร์ดเดิลลงสู่แหล่งน้ำมาบังคับใช้ ซึ่งถือเป็นส่วนหนึ่งของการแก้ไขปรับปรุงมาตรฐานคุณภาพน้ำตามกำหนดการ
เนื้อหาในจดหมายได้เน้นย้ำถึงผลกระทบทางเศรษฐกิจที่อาจเกิดขึ้นจากมลพิษดังกล่าว โดยระบุว่าอุตสาหกรรมนันทนาการกลางแจ้งของรัฐเป็นแหล่งจ้างงานที่รองรับพนักงานเกือบ 300,000 ตำแหน่ง มีมูลค่าการจ่ายเงินเดือนสูงถึง 14,000 ล้านดอลลาร์ และช่วยสร้างมูลค่าเพิ่มให้แก่ระบบเศรษฐกิจของรัฐเท็กซัสรวมกว่า 31,000 ล้านดอลลาร์
ทั้งนี้ หน่วยงานที่เกี่ยวข้องเคยพิจารณาข้อห้ามเรื่องการปล่อยพลาสติกระหว่างการแก้ไขกฎระเบียบครั้งล่าสุดเมื่อปี 2022 แต่มีรายงานว่าแผนดังกล่าวได้ถูกยกเลิกไปท่ามกลางแรงกดดันจากภาคอุตสาหกรรม ขณะที่สำนักงานของผู้ว่าการแอ็บบอตต์และหน่วยงานต้นสังกัดต่างปฏิเสธที่จะแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับจดหมายเรียกร้องฉบับนี้
ในรัฐเท็กซัส ไม่มีเมืองใดที่ต้องพึ่งพาความสะอาดของชายหาดมากไปกว่าเมืองกัลเวสตัน ซึ่งเป็นเมืองชายฝั่งที่มีประชากรกว่า 53,000 คน และสามารถดึงดูดนักท่องเที่ยวได้ถึง 8 ล้านคนในแต่ละปี โดยในเดือนตุลาคม 2025 สภาเมืองกัลเวสตันได้มีมติเป็นเอกฉันท์ในการอนุมัติข้อตกลงที่มีเนื้อหาสอดคล้องกับจดหมายที่กลุ่มประมงและกลุ่มท่องเที่ยวได้ส่งถึงผู้ว่าการรัฐเท็กซัสก่อนหน้านี้
โจนี สไตน์เฮาส์ (Joanie Steinhaus) ผู้อำนวยการโครงการมหาสมุทรที่สำนักงานกัลเวสตันของ Turtle Island Restoration Network องค์กรไม่แสวงหากำไรในแคลิฟอร์เนียที่สนับสนุนมหาสมุทรและสัตว์ทะเลกล่าวว่า "มันเป็นปัญหามานาน" กลุ่มสนับสนุนการลาดตระเวนเนิร์ดเดิลเป็นประจำบนชายหาดกัลเวสตัน และอาสาสมัครเก็บเนิร์ดเดิลมากกว่า 17,000 เม็ดในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา ตามคำกล่าวของสไตน์เฮาส์
เมื่อเร็วๆ นี้ ความพยายามต่อต้านเนิร์ดเดิลได้รับแรงหนุนจาก เจ.พี. ไบรอัน (J.P. Bryan) นักธุรกิจน้ำมันและนักอนุรักษ์ประวัติศาสตร์ที่มีชื่อเสียงของเท็กซัสผู้ก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ไบรอันในกัลเวสตัน ไบรอันเขียนบทความความเห็นที่เผยแพร่อย่างกว้างขวางลงในสื่อ The Dallas Morning News ซึ่งเขาแบ่งปันความทรงจำวัยเด็กของชายหาดฟรีพอร์ต เท็กซัส และเรียกร้องให้ดำเนินการควบคุมมลพิษเนิร์ดเดิล
"สำหรับชาวเท็กซัสที่ให้ความสำคัญทั้งในด้านการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจและการดูแลรักษาทรัพยากรธรรมชาติ การเร่งแก้ไขภัยคุกคามจากมลพิษเม็ดพลาสติกจึงไม่ได้เป็นเพียงความจำเป็นในเชิงระบบนิเวศเท่านั้น แต่ยังถือเป็นความจำเป็นอย่างยิ่งในเชิงเศรษฐกิจด้วย" ไบรอัน ระบุในข้อเขียนของเขา
"ปัญหานี้จำเป็นต้องได้รับการแก้ไข และควรจะดำเนินการโดยกลุ่มผู้ที่มีส่วนก่อให้เกิดปัญหาเป็นอันดับแรก" ไบรอันระบุเพิ่มเติม "แต่หากพวกเขาเพิกเฉยไม่ยอมลงมือทำ รัฐบาลที่มีประสิทธิภาพก็ย่อมสามารถและสมควรที่จะเข้ามามีบทบาทในการป้องกัน เพื่อไม่ให้บริษัทเหล่านี้สร้างความเสียหายต่อเศรษฐกิจและสิ่งแวดล้อมผ่านการรั่วไหลของเม็ดพลาสติกได้อีกต่อไป"
