'สหพันธ์แรงงานลำปาง' จัดกิจกรรม ‘May Day Lampang’ เรียกร้อง 7 ข้อ "เยียวยาผู้มีรายได้น้อยจากผลกระทบราคาน้ำมัน-ปรับค่าจ้างขั้นต่ำให้เท่ากันทั่วประเทศ-ส่งเสริมการจ้างงานที่ถูกกฎหมาย-เร่งรับรองอนุสัญญา ILO 87 และ 98-ปฏิรูปกฎหมายแรงงานให้ครอบคลุมแรงงานในระบบราชการ-ผลักดันกฎหมายอากาศสะอาด-สร้างกลไกถ่วงดุลอำนาจทุน"

1 พฤษภาคม 2569 เว็บไซต์ Lanner รายงานว่า เนื่องในวันแรงงานสากล สหพันธ์แรงงานลำปางนัดรวมตัวผู้ใช้แรงงานและประชาชน จัดกิจกรรม ‘May Day Lampang’ เริ่มตั้งแต่เวลา 08.30 น. บริเวณสถานีรถไฟนครลำปาง ก่อนเคลื่อนขบวนผ่านถนนประสานไมตรีและถนนฉัตรไชย ไปสิ้นสุดที่สวนข่วงละกอน บริเวณห้าแยกหอนาฬิกา ในเวลาประมาณ 09.40 น. เพื่อจัดเวทีปราศรัยและยื่นข้อเรียกร้องต่อหน่วยงานรัฐ
​
การเคลื่อนไหวครั้งนี้มีแรงงานจากหลากหลายภาคส่วนเข้าร่วม ทั้งแรงงานแพลตฟอร์มอย่างไรเดอร์ พนักงานไปรษณีย์ไทย พนักงานการรถไฟ รวมถึงแรงงานในภาคอุตสาหกรรมในพื้นที่ สะท้อนภาพความหลากหลายของผู้ใช้แรงงานที่กำลังเผชิญปัญหาร่วมกัน ทั้งด้านค่าจ้าง สวัสดิการ และความมั่นคงในการทำงาน
​
โดย ภิญญพันธุ์ พจนะลาวัณย์ อาจารย์มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง ปราศรัยสะท้อนปัญหาแรงงานในระบบกึ่งรัฐกึ่งเอกชน โดยชี้ว่าอาจารย์และบุคลากรในมหาวิทยาลัยจำนวนมากไม่ได้มีสถานะเป็นข้าราชการ แต่ถูกจ้างงานในลักษณะเดียวกับภาคเอกชน ต้องอยู่ในระบบประกันสังคม และไม่มีสิทธิรวมตัวจัดตั้งสหภาพแรงงานตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518
​
เขาระบุว่า ความไม่สอดคล้องดังกล่าวทำให้แรงงานกลุ่มนี้ ‘ทำงานแบบเอกชน แต่ไม่ได้สิทธิแบบแรงงาน’ อีกทั้งยังไม่มีหลักประกันระยะยาว เช่น บำเหน็จบำนาญ ต้องพึ่งพาเพียงกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ ขณะที่แรงงานส่วนอื่นในมหาวิทยาลัย เช่น แม่บ้าน กลับเผชิญรูปแบบการจ้างงานรายวัน ทำงานต่อเนื่องแม้วันหยุด หากไม่ทำก็ไม่ได้รับค่าจ้าง
​
ด้าน พัชนีย์ คำหนัก จากกลุ่มสังคมนิยมแรงงาน กล่าวถึงสถานการณ์เศรษฐกิจและแรงงานว่า แม้แรงงานจะรับรู้เรื่องสิทธิ แต่ยังขาดเครื่องมือในการต่อรอง ขณะที่ค่าครองชีพเพิ่มสูงขึ้นจากปัจจัยทั้งราคาพลังงานและสถานการณ์โลก รวมถึงแนวโน้มเศรษฐกิจที่ชะลอตัว ซึ่งสะท้อนผ่านการคาดการณ์ GDP ที่ลดลง อาจนำไปสู่การจ้างงานที่หดตัว
​
เธอยังชี้ให้เห็นปัญหาการจ้างงานในสถานประกอบการขนาดเล็ก โดยเฉพาะภาคบริการ เช่น ร้านอาหาร ที่มีการจ่ายค่าจ้างต่ำกว่ามาตรฐานหรือคิดค่าแรงเพียงบางชั่วโมง และปล่อยให้แรงงานพึ่งรายได้จากทิป ทั้งที่ทำงานยาวนานหลายชั่วโมง ส่งผลให้แรงงานอยู่ในภาวะไม่มั่นคง
​
ต่อมาเวลา 09.50 น. ตัวแทนแรงงานได้อ่านแถลงการณ์และยื่นหนังสือข้อเรียกร้อง 7 ข้อต่อ สุวรา พงศ์ปัญญาเนตร แรงงานจังหวัดลำปาง ซึ่งเป็นผู้แทนรับหนังสือ โดยไม่มีการกล่าวชี้แจงต่อสาธารณะ ก่อนกิจกรรมจะสิ้นสุดลงในเวลา 10.10 น.
​
ข้อเรียกร้อง 7 ประการของสหพันธ์แรงงานลำปาง ได้แก่
​
1.เยียวยาผู้มีรายได้น้อยจากผลกระทบราคาน้ำมัน พร้อมกำหนดให้นายจ้างสนับสนุนค่าเชื้อเพลิงแก่ไรเดอร์อย่างเป็นธรรม และปราบปรามการกักตุนสินค้า
​
2.ปรับค่าจ้างขั้นต่ำให้เท่ากันทั่วประเทศ และเพียงพอต่อการเลี้ยงดูครอบครัว
​
3.ส่งเสริมการจ้างงานที่ถูกกฎหมาย จ่ายค่าจ้างตามขั้นต่ำ และเปลี่ยนการจ้างงานชั่วคราวเป็นงานประจำ
​
4.เร่งรับรองอนุสัญญาองค์การแรงงานระหว่างประเทศ (ILO) ฉบับที่ 87 และ 98 ว่าด้วยเสรีภาพในการรวมตัวและการเจรจาต่อรอง
​
5.ปฏิรูปกฎหมายแรงงานให้ครอบคลุมแรงงานในระบบราชการ และแก้ไขกฎหมายแข่งขันทางการค้าเพื่อควบคุมการผูกขาด
​
6.ผลักดันกฎหมายอากาศสะอาด เพื่อแก้ปัญหามลพิษและฝุ่น PM2.5
​
7.สร้างกลไกถ่วงดุลอำนาจทุน เช่น การจัดตั้งสภาแรงงานและสวัสดิการในระดับประเทศและจังหวัด เพื่อให้แรงงานมีส่วนร่วมในนโยบายเศรษฐกิจ
​
การเคลื่อนไหวในวันแรงงานปีนี้สะท้อนภาพความท้าทายของแรงงานในพื้นที่ภาคเหนือ โดยเฉพาะในจังหวัดลำปาง ที่ยังต้องเผชิญทั้งความไม่มั่นคงในการจ้างงาน ความเหลื่อมล้ำด้านสิทธิ และโครงสร้างเศรษฐกิจที่ไม่เอื้อต่อการต่อรองของผู้ใช้แรงงาน แม้เสียงเรียกร้องจะถูกส่งถึงรัฐแล้ว แต่คำถามสำคัญยังคงอยู่ที่ว่า ข้อเสนอเหล่านี้จะได้รับการตอบสนองอย่างเป็นรูปธรรมเพียงใดในอนาคต