"ขนุน" อดอาหารเข้าสู่วันที่ 18 ร่างกายมีอาการหัวใจเต้นช้าลงทุกวัน ชาง่ายขึ้น กล้ามเนื้อกระตุกบ่อยครั้ง ทนายความและตะวันเข้าเยี่ยม ขนุนระบุ เขากำลังคิดว่าจะไม่รับวิตามินและสารอาหารแล้ว โดยวันนี้ขนุนขอลดปริมาณน้ำหวานลงจากสองขวดเหลือขวดเดียว และขนุนยังฝากกลอนทวงคืนสิทธิประกันออกมา

10 มี.ค. 2568  ศูนย์ทนายความเพื่อสิทธิมนุษยชนอัพเดทอาการ ขนุน - สิรภพ พุ่มพึ่งพุทธ นักกิจกรรมวัย 24 ปี ที่ถูกคุมขังในคดี ม.112 ล่าสุด ขนุนอดอาหารเข้าสู่วันที่ 18 ทนายความเข้าเยี่ยมระบุ ขนุนแจ้งว่ามีอัตราการเต้นของหัวใจต่ำ มีอาการชาง่ายขึ้น และกล้ามเนื้อกระตุกบ่อยครั้ง โดยขนุนถูกปฏิเสธสิทธิประกันตัวระหว่างอุทธรณ์ ศาลมีคำสั่งไม่ให้ประกันตัวขนุนกว่า 15 ครั้ง อ้างกลัวจะหลบหนี

ขนุนงดรับประทานอาหารและนมตั้งแต่วันที่ 21 ก.พ. 2568 และถูกส่งตัวมาที่โรงพยาบาลราชทัณฑ์ตั้งแต่วันที่ 26 ก.พ. 2568

วันนี้ทนายได้เข้าเยี่ยมพร้อมกับ “ตะวัน” ทานตะวัน ตัวตุลานนท์ นักกิจกรรมทางการเมือง ขนุนได้อ่านกลอนให้ตะวันฟัง เขาบอกว่า เขานั่งเขียนกลอนให้ตะวันเมื่อคืน ก่อนเล่าถึงผลตรวจร่างกายเช้าวันนี้ว่า ค่าโพแทสเซียมขึ้นมาเป็น 3.6 (ตามเกณฑ์คือ 3.5 - 5) หลังเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา (7 มี.ค. 2568) เขากินเกลือแร่ไปหนึ่งซอง แต่อัตราการเต้นของหัวใจต่ำลงทุกวัน วันนี้อัตราการเต้นหัวใจอยู่ที่ประมาณ 62 ครั้งต่อนาที (ตามเกณฑ์คือ 60 - 100) และเกิดอาการชาง่ายมาก แค่ยกมือขึ้นมาเท้าโต๊ะหรือเอามือขึ้นมาวางบนอกตอนนอนแป๊บเดียวก็จะรู้สึกชาแล้ว ต้องเอามือวางราบกับพื้นถึงจะนอนได้ นอกจากอาการชา มีอาการปวดกระเพาะและท้องร้องทั้งวัน รู้สึกว่ากล้ามเนื้อกระตุกอยู่บ่อยครั้ง

ทานตะวันกำชับกับขนุนว่า ให้สังเกตอาการชาให้ดีว่าถี่แค่ไหน เพราะมันเกี่ยวกับค่าเกลือแร่ในร่างกาย และต้องระวังว่าจะเกี่ยวเนื่องกับอาการอื่นด้วย

ขนุนเล่าต่อว่า เขากำลังคิดว่าจะไม่รับวิตามินและสารอาหารแล้ว แต่ก็ขอเวลาคิดเพิ่มและจะตัดสินใจอีกทีวันพรุ่งนี้ ตอนนี้น้ำหนักเหลือ 65 กิโลกรัมแล้ว โดยวันนี้เขาลดปริมาณน้ำหวานลง จากสองขวดเหลือขวดเดียวและยังไม่ได้รับวิตามินอื่นเพิ่ม ทานตะวันบอกกับขนุนว่า ถ้าจะไม่รับยาบำรุง อย่างน้อยทานยาเคลือบกระเพาะก็ยังดี รักษากระเพาะไว้หน่อย

ขนุนฝากกลอน ทวงคืนสิทธิประกัน!! ออกมา

สิบแปดวันที่แสนสุดทรมาน
จากอาการของราคาที่ต้องแลก
เพียงเพื่อสิทธิประกันสุดผันแปร
ทั้งที่แค่เป็นสิทธิพื้นฐานป่ะ ?
ทั่วช่องท้องเผาไหม้เช่นอเวจี
เรี่ยวแรงที่หดหายเกินจะฝัน
หนังที่เริ่มห่อหุ้มกระดูกนั้น
เพียงเพื่อมั่นบนหลักการผมยอมเสี่ยง
ท้องที่ร้องไม่ใช่เสียงความหิวโหย
คือเสียงโวยที่ก้องด่าหลักการเบี้ยว
มันต้องการเพียงกลับบ้านเพื่อไปเรียน
แต่ถูกเขียนขีดทิ้งไร้หลักธรรม
ผมหวังแค่ได้สิทธิอิสรภาพ
ตามหลักการกฎหมายไทยเสมอกัน
ไม่ถูกพรากชีวาทัณฑ์กักขัง
เพื่อได้กลับคืนอ้อมกอดของครอบครัว