ครูมัท ตัดสินใจจบชีวิตตัวเอง เนื่องจากปัญหาระบบการทำงานไร้ประสิทธิภาพ  ฝากข้อความสุดท้ายในจดหมายลาถึงกระทรวงช่วยเห็นใจครูการเงินและพัสดุ

จากกรณีที่ครูมัท อายุ 39 ปี ข้าราชการครูโรงเรียนแห่งหนึ่ง จังหวัดบุรีรัมย์ ตัดสินใจจบชีวิตตัวเองในบ้านพัก ข้าง ๆ ร่างพบซองจดหมาย เป็นกระดาษ 5 หน้า หน้าที่ 1- 4 เขียนถึงครอบครัว หน้าสุดท้ายเขียนถึงปัญหาการทำงานที่ไม่มีระบบจนเกิดปัญหาสะสม และไม่สามารถแก้ไขได้

เลขาธิการ กพฐ. ว่าที่รอยตรี ธนุ วงษ์จินดา ได้โพสต์ข้อความผ่านทางเฟซบุ๊ก แสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งต่อการสูญเสียบุคลากรในครั้งนี้ และจะไม่เพิกเฉยต่อสิ่งที่เกิดขึ้นและจะทบทวนแนวทางการสนับสนุนครูให้เหมาะสมและเอื้อต่อการทำงานมากขึ้น

เครือข่ายเพจครูและการศึกษา ขอเชิญชวนแต่งชุดดำไว้อาลัยครูมัทและเรียกร้องกระทรวงศึกษาธิการทบทวนปัญหาภาระงานครูและต้องการให้แก้ไขปัญหาอย่างเร่งด่วน

สิริพงษ์ อังคสกุลเกียรติ ผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงศึกษาธิการในฐานะโฆษกของกระทรวงศึกษาฯ กล่าวว่า สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาจะตั้งกรรมการตรวจสอบข้อเท็จจริง ประเด็นเรื่องระบบบริหารจัดการในโรงเรียน

ขณะที่พลตำรวจเอก เพิ่มพูน ชิดชอบ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ มีความห่วงใยและขอแสดงความเสียใจต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

กระทรวงศึกษาธิการยอมรับว่าที่ผ่านมาภาระงานของครูมีอยู่หลายมิติที่มีจำนวนมาก ทางกระทรวงพยายามจะลดภาระงานครูให้ได้มากที่สุด แม้จะมีนโยบายลดภาระงานครู แต่ตลอด 2 ปีที่ผ่านมายังมีอยู่ ปัญหาส่วนมากจะเกิดกับโรงเรียนขนาดเล็กเรื่องอัตรากำลังที่มีไม่เพียงพอ ครูเลยต้องไปทำหน้าที่บริหารงบประมาณ ทำให้เกิดความกังวลเมื่อมีปัญหาเวลาการจัดซื้อจัดจ้าง

เร็วๆ นี้ สพฐ. มีแนวทางปัญหาบริหารจัดการโรงเรียนขนาดเล็กที่มีครูไม่ถึง 10 คน ต้องบริหารจัดการงบอาหารกลางวัน จะมีการมอบหมายให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นดำเนินการแทน และจะของบประมาณในการจ้างธุรการ ครูจะได้ทำหน้าที่สอนอย่างเดียว ไม่ต้องรับหน้าที่ทำงานที่ตัวเองไม่ถนัด ขณะเดียวกันผู้บริหารโรงเรียนต้องมาอบรมทำความเข้าใจในเรื่องการบริหาร ไม่ว่าจะบริหารคน บริหารงานวิชาการ บริหารด้านการเงิน

เหตุการณ์สูญเสียของครูมัท ทำให้ในโซเซียลมีครูจำนวนมากออกมาพูดถึงปัญหาของระบบการทำงานของครูว่ามีภาระงานนอกเหนือจากงานสอนจำนวนมาก เช่น การเงิน พัสดุ และการประเมิน และมีความเห็นจำนวนมากบอกว่าควรมีเจ้าหน้าที่การเงิน เจ้าหน้าที่พัสดุ มาทำหน้าที่แทนครู เพื่อให้ครูได้ทำงานสอนอย่างเต็มที่

เสียงสะท้อนจากนักวิชาการและครูหลายคนมีข้อเสนอเกี่ยวกับ “ลดภาระงานของครู” มาอย่างต่อเนื่องในหลายปีที่ผ่านมา ซึ่งหากย้อนกลับไปดู จะพบว่าเนื้อหาเหล่านี้แทบไม่ต่างจากข้อความที่ครูมัททิ้งไว้

ปัญหาภาระงานล้นครูไทย ที่ยังไร้ทางออก

ครูทิว-ธนวรรธน์ สุวรรณปาล จากกลุ่มครูขอสอน เคยให้สัมภาษณ์กับ The MATTER ในปี 2556 ว่า ต้องมีการจัดสรรงบประมาณอย่างเพียงพอ และมีบุคลากรครบทุกด้าน ไม่ใช่ให้ครูต้องทำทุกอย่าง พร้อมตั้งคำถามกับองค์กรการศึกษาที่ไม่พูดถึงปัญหาของครูจริงๆ เพราะเกรงจะกระทบผลประโยชน์และอำนาจที่เป็นอยู่

“ควรจะมีองค์กรที่ปกป้องสิทธิของครูได้จริงๆ เพื่อครูข้างล่างจริงๆ ไม่ใช่เป็นบันไดให้ใครบางคนมีชื่อมีตำแหน่งเพื่อเป็นหนทางสู่อำนาจเท่านั้น” ครูทิว

งานวิจัยเรื่องการพัฒนาครู : แก้ปัญหาให้ตรงจุดของจุไรรัตน์ สุดรุ่ง และผัสสพรรณ ถนอมพงษ์ชาติ ที่ได้ระบุแนวทางแก้ปัญหาเกี่ยวกับประเด็น การคืนครูสู่ห้องเรียน โดยระบุว่า

• คืนครูสู่ห้องเรียน ให้ครูมีหน้าที่สอน ดูแลพัฒนานักเรียนเพียงอย่างเดียว รับผิดชอบนักเรียนให้มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนที่ดีขึ้น
• ให้มีฝ่ายบุคลากรสนับสนุนการศึกษาที่ทำหน้าที่ธุรการ การเงิน พัสดุหรืองานสนับสนุนฝ่ายต่างๆหรือรวมทั้งงานแผนงาน งานประกันคุณภาพภายในโรงเรียน และควรกำหนดมาตรฐานวิชาชีพให้เขาได้มีความก้าวหน้าในสายงานที่ปฏิบัติที่แตกต่างไปจากมาตรฐานวิชาชีพครู

ครูเปี๊ยก-วิสิทธิ์ ตออำนวย ครูวิชาบูรณาการระดับชั้นประถม ของศูนย์การเรียนประถมภูมิธรรม ให้สัมภาษณ์กับทาง Mutual ในปี 2567 ในมุมมองของครูเปี๊ยกการลดงานเพียงอย่างเดียวไม่สามารถซ่อมแซมปัญหาสุขภาพจิตของครูได้ แต่ต้องต่อยอดไปถึงสวัสดิภาพทางจิตด้วย

“ผมคิดว่ามันอาจจะต้องมีช่วงที่ให้ครูได้ผ่อนคลายเช่น ถ้าครูต้องการออกกำลังกายเพื่อพักผ่อน โรงเรียนควรมีเวลาให้เขาได้ออกกำลังกายหรือเปล่า โรงเรียนมีคอร์ส มีกิจกรรมอะไรให้ครูได้เข้าร่วมบ้างไหม ถ้าเป็นสายบุญก็อาจจะต้องมีช่วงเวลาให้ไปเจริญสติภาวนาหรือเปล่า หรือถ้าครูมีปัญหาทางสุขภาพจิตก็ควรมีห้องจิตวิทยาให้คำปรึกษาโดยนักจิตวิทยาไหม” ครูเปี๊ยก