ฟุตบอลโลก 2026 ไม่ได้เป็นเพียงทัวร์นาเมนต์ที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของ FIFA ด้วยจำนวนชาติร่วมแข่งขัน 48 ทีม การแข่งขัน 104 นัด แต่ยังสะท้อนการเปลี่ยนผ่านของอุตสาหกรรมสื่อกีฬาโลก จากยุคที่ผู้คนรับชมผ่าน 'ฟรีทีวี' ที่เปรียบดัง 'สมบัติสาธารณะ' สู่ยุคที่การเข้าถึงขึ้นอยู่กับลิขสิทธิ์ แพลตฟอร์มดิจิทัล และกำลังซื้อของผู้ชมแต่ละประเทศ ขณะที่ FIFA สร้างรายได้จากสิทธิ์ถ่ายทอดสดเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ความเหลื่อมล้ำในการรับชมก็ยิ่งปรากฏชัด ระหว่างประเทศที่ยังรักษา 'การถ่ายทอดสดสาธารณะ' ไว้ได้ กับประเทศที่แฟนบอลต้องเผชิญ 'กำแพงการรับชมแบบเสียเงิน' มากขึ้นเรื่อย ๆ

ภาพจาก: x.com/FIFAWorldCup 

วันที่ 11 มิถุนายน 2026 ฟุตบอลโลกครั้งที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ เปิดฉากขึ้นที่สนาม Estadio Azteca ประเทศเม็กซิโก ด้วยจำนวนทีมที่ขยายเป็น 48 ชาติ และจำนวนแมตช์ที่เพิ่มขึ้นเป็น 104 นัด กระจายอยู่ใน 3 ประเทศเจ้าภาพ ทว่าสิ่งที่น่าสนใจไม่แพ้เกมในสนาม คือคำถามที่แฟนฟุตบอลทั่วโลกถามตรงกันก่อนมหกรรมกีฬาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกนี้ว่า "จะได้ดูไหม? และต้องจ่ายเท่าไหร่?"

คำตอบไม่เหมือนกันในแต่ละประเทศ แฟนฟุตบอลในสหราชอาณาจักรเปิดโทรทัศน์ดูฟรีครบทุกนัด แฟนบอลในบราซิลสามารถรับชมฟุตบอลโลก 2026 ฟรีครบทั้ง 104 นัดผ่าน YouTube (ช่องของ CazéTV ซึ่งถือสิทธิ์ถ่ายทอดสดในประเทศ) ขณะที่ผู้ชมในหลายประเทศรวมถึงสหรัฐอเมริกาประเทศเจ้าภาพยังต้องพึ่งบริการทีวีหรือสตรีมมิงแบบเสียเงินหากต้องการดูครบทั้งทัวร์นาเมนต์

ภาพที่แตกต่างกันสุดขั้วนี้ไม่ใช่ความบังเอิญ หากเป็นผลลัพธ์ของกระบวนการยาวนานกว่า 70 ปี ที่มหกรรมกีฬาซึ่งครั้งหนึ่งเคยถูกถ่ายทอดให้โลกดู "ฟรี" โดยสภาพ ค่อย ๆ ถูกแปรรูปเป็นสินค้าที่มีราคา มีเจ้าของ และมีรั้วล้อม และฟุตบอลโลก 2026 อาจเป็นหมุดหมายที่ชัดเจนที่สุดของการเปลี่ยนผ่านครั้งนี้

ถ่ายทอดสดผ่านฟรีทีวี ในยุคที่ฟุตบอลโลกยังเป็นของทุกคน

การถ่ายทอดสดฟุตบอลโลกทางฟรีทีวีเริ่มต้นครั้งแรกที่ฟุตบอลโลก 1954 ณ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ในยุคนั้นเครื่องรับโทรทัศน์ยังเป็นเทคโนโลยีเกิดใหม่ และ FIFA เองก็ยังมองไม่ออกว่าการถ่ายทอดสดจะกลายเป็นขุมทรัพย์มูลค่ามหาศาล สหภาพการแพร่ภาพกระจายเสียงแห่งยุโรป (European Broadcasting Union หรือ EBU) ถ่ายทอดสด 9 นัดจากสวิตเซอร์แลนด์ไปยังประเทศเพื่อนบ้าน โดยไม่ต้องจ่ายค่าลิขสิทธิ์ใด ๆ เลย แต่สิ่งที่ตามมาคือยอดขายเครื่องรับโทรทัศน์ที่พุ่งขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ ซึ่งเป็นสัญญาณบอกใบ้ว่ามีผู้คนจำนวนมหาศาลที่กระหายการรับชมกีฬานี้รออยู่ และ ระหว่างปี 1954-1986 จำนวนเครื่องรับโทรทัศน์ทั่วโลกเพิ่มขึ้นกว่า 20 เท่า จากราว 30 ล้านเครื่อง เพิ่มมาเป็นมากกว่า 650 ล้านเครื่อง

การถ่ายทอดสดฟุตบอลโลกตั้งแต่ปี 1954 กลายเป็นความร่วมมือครั้งประวัติศาสตร์ของเครือข่าย EBU ทั้งในแง่ของจำนวนผู้ชมและทรัพยากรที่นำมาใช้ โดยกีฬาฟุตบอลถือเป็นแรงขับเคลื่อนสำคัญที่ทำให้โทรทัศน์เติบโตอย่างก้าวกระโดด จากเดิมที่มีเครื่องรับโทรทัศน์ไม่ถึง 90,000 เครื่องในปี 1948 พุ่งสูงขึ้นเป็นกว่า 58 ล้านเครื่องทั่วเครือข่ายภายในปี 1965

อาจกล่าวได้ว่าฟุตบอลโลกและฟรีทีวีต่างเติบโตควบคู่แบบพึ่งพาอาศัยกัน เพราะฟุตบอลโลกคือเหตุผลที่ทำให้ผู้คนตัดสินใจซื้อเครื่องรับโทรทัศน์ ส่วนฟรีทีวีก็เป็นตัวกลางที่เปลี่ยนให้ฟุตบอลโลกกลายเป็นปรากฏการณ์ที่ผู้คนทั่วโลกต้องจับตามอง

อีกหนึ่งจุดเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้นช่วงปี 1966-1970 เมื่อเทคโนโลยีดาวเทียมทำให้พรมแดนหายไป นัดชิงชนะเลิศฟุตบอลโลก 1966 เป็นนัดแรกที่มีการถ่ายทอดสดข้ามทวีปไปยังอเมริกาเหนือ แอฟริกาเหนือ และตะวันออกกลาง ส่วนการถ่ายทอดผ่านดาวเทียมทั่วโลกพร้อมภาพสีเริ่มต้นอย่างเต็มรูปแบบที่ฟุตบอลโลก 1970 นับจากนั้น FIFA ก็เริ่มมีรายได้เป็นกอบเป็นกำจากการขายสิทธิ์ถ่ายทอดสด

เสียงวิจารณ์เริ่มดังขึ้นพร้อมกับราคาที่พุ่งทะยาน

ทศวรรษ 1990 เป็นต้นมา การถ่ายทอดกีฬาเข้าสู่ยุคพาณิชย์เต็มตัว บริการ pay-per-view และช่องทีวีแบบสมัครสมาชิกถือกำเนิดขึ้น การขายสิทธิ์ถ่ายทอดในเชิงพาณิชย์กลายเป็นแหล่งรายได้สำคัญของ FIFA ราคาลิขสิทธิ์ไต่ระดับขึ้นทุกรอบ 4 ปี และข้อมูลจาก Statista ชี้ว่ารายได้ของ FIFA จากสิทธิ์ถ่ายทอดโทรทัศน์เติบโตต่อเนื่องตลอด 2 ทศวรรษ โดยฟุตบอลโลก 2022 ที่กาตาร์สร้างรายได้จากสิทธิ์โทรทัศน์เพิ่มขึ้นจากฟุตบอลโลก 2018 ที่รัสเซียกว่า 1 พันล้านดอลลาร์ฯ

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่ตามมามี 2 กระแสใหญ่ กระแสที่ 1 คือคำถามต่อ "ราคา" ที่ FIFA เรียกเก็บจากผู้แพร่ภาพในแต่ละประเทศ ซึ่งสูงขึ้นจนผู้แพร่ภาพสาธารณะจำนวนมากเริ่มสู้ไม่ไหว และเปิดทางให้ทุนเอกชนหรือแพลตฟอร์มสตรีมมิงเข้ามาแทนที่ กระแสที่ 2 คือคำถามเชิงหลักการ รายการแบบไหนที่ควรถูกนับเป็น "สมบัติของพลเมือง" ที่ระบบตลาดห้ามแตะ?

ยุโรปตอบคำถามนี้ด้วยกลไกทางกฎหมายที่เรียกว่า "listed events" (รายการที่ขึ้นทะเบียนคุ้มครอง) ในสหราชอาณาจักร รายการประเภท category A ซึ่งรวมถึงฟุตบอลโลก นัดชิงชนะเลิศรักบี้เวิลด์คัพ วิมเบิลดัน และโอลิมปิก มีกฎหมายบังคับว่าต้องเปิดให้ช่องฟรีทีวีเข้าถึงการถ่ายทอดสดได้

แต่ไม่ใช่ทุกประเทศที่มีเกราะแบบนี้ และในฟุตบอลโลก 2026 ความแตกต่างดังกล่าวก็ปรากฏชัดเจนที่สุดเท่าที่เคยมีมา กรณีที่อื้อฉาวที่สุดคืออินเดียและจีน 2 ประเทศที่มีประชากรรวมกันเกือบ 3 พันล้านคน ซึ่งดีลลิขสิทธิ์ยืดเยื้อไม่ลงตัวจนกลายเป็นหนึ่งในเรื่องใหญ่ที่สุดก่อนวันเปิดสนาม 11 มิถุนายน ก่อนที่ทั้ง 2 ตลาดจะปิดดีลได้ในช่วงโค้งสุดท้าย จีนผ่าน CMG ที่ยืนยันข้อตกลงเมื่อ 15 พฤษภาคม 2026 ส่วนอินเดียผ่าน Zee Entertainment ที่เพิ่งได้สิทธิ์เมื่อ 1 มิถุนายน 2026 ด้วยสัญญา 8 ปีครอบคลุม 39 รายการของ FIFA ถึงปี 2034 ภาพแฟนฟุตบอลหลายพันล้านคนต้องลุ้นจนถึง 10 วัน ก่อนเปิดสนาม คือหลักฐานว่าย้ำว่าอำนาจต่อรองอยู่ในมือใคร

จาก free-to-Air สู่ paywall แผนที่ความเหลื่อมล้ำของการรับชมฟุตบอลโลก 2026

หัวใจของระบบนี้คือวิธีการขายของ FIFA สิทธิ์ถ่ายทอดฟุตบอลโลก 2026 ถูกขายแบบรายประเทศ ไม่ใช่สัญญาระดับโลกฉบับเดียว แต่ละตลาดได้ส่วนผสมของโทรทัศน์ วิทยุ โทรศัพท์มือถือ และอินเทอร์เน็ตที่ต่างกัน ผลคือแฟนบอลคนหนึ่งอาจรับชมแมตช์เดียวกันในเงื่อนไขที่ต่างจากแฟนบอลอีกประเทศโดยสิ้นเชิง บางคนได้ดูฟรี ขณะที่บางคนต้องพึ่งพา pay TV หรือแอปพลิเคชันที่ต้องยืนยันตัวตน และเดิมพันของเกมนี้สูงขึ้นกว่าเดิมมาก เพราะ การขยายทัวร์นาเมนต์เป็น 48 ทีม 104 นัด ทำให้สิทธิ์ถ่ายทอดมีมูลค่ารวมทั่วโลกราว 4 พันล้านดอลลาร์ฯ

เมื่อลองกางแผนที่ดู โลกการรับชมฟุตบอลโลก 2026 แบ่งเป็น 2 ซีกอย่างชัดเจน

ซีกแรกคือประเทศที่ยังรักษาวัฒธรรมการดู "ฟรี" ไว้ได้ ในสหราชอาณาจักร แฟนบอลดูครบทั้ง 104 นัดแบบ free-to-air ผ่านความร่วมมือระหว่าง BBC กับ ITV ซึ่งต่ออายุสิทธิ์ครอบคลุมทั้งฟุตบอลโลก 2026 และ 2030 ออสเตรเลียได้ดูครบผ่าน SBS ส่วนบราซิลเลือกเส้นทางที่แตกต่างออกไป โดยมอบสิทธิ์ถ่ายทอดสดครบทั้ง 104 นัดให้กับ CazéTV ช่องสื่อกีฬาออนไลน์ที่ก่อตั้งโดยครีเอเตอร์และอินฟลูเอนเซอร์ชื่อดังของประเทศ แทนที่จะเป็นสถานีโทรทัศน์แบบดั้งเดิม ทำให้แฟนบอลสามารถรับชมการแข่งขันทั้งหมดได้ฟรีผ่าน YouTube

ซีกที่ 2 คือประเทศที่กำแพงการรับชมเริ่มถูกสร้างขึ้นแล้ว กรณีที่ย้อนแย้งที่สุดคือสหรัฐฯ 1 ใน 3 เจ้าภาพฟุตบอลโลก 2026 ซึ่งผู้ชมที่ต้องการรับชมการแข่งขันครบทั้งทัวร์นาเมนต์มักต้องพึ่งบริการเครือข่ายทีวีหรือสตรีมมิงแบบสมัครสมาชิก ไม่ว่าจะผ่าน FOX One หรือแพลตฟอร์มอื่นที่ให้เข้าถึงช่อง FOX และ FS1 ขณะที่การถ่ายทอดภาษาสเปนอยู่ในมือของเครือข่าย Telemundo และ Peacock ขณะเดียวกัน นิวซีแลนด์ก็กลายเป็นอีกหมุดหมายสำคัญของการเปลี่ยนผ่าน เมื่อ TVNZ เปิดขาย Event Pass สำหรับผู้ที่ต้องการดูครบทั้ง 104 นัด ควบคู่ไปกับการถ่ายทอดฟรีบางส่วน นับเป็นครั้งแรกที่ผู้แพร่ภาพสาธารณะรายนี้นำโมเดลรับชมแบบจ่ายเงินมาใช้กับฟุตบอลโลก สะท้อนว่ากำแพง paywall กำลังคืบคลานเข้าสู่มหกรรมกีฬาระดับโลก แม้ในประเทศที่ผู้แพร่ภาพสาธารณะยังเป็นผู้ถือสิทธิ์ก็ตาม

สิ่งที่แนบเนียนกว่าการสร้างกำแพงการรับชม (แบบจ่ายเงิน) คือโมเดล "hybrid" ที่ใช้ของฟรีเป็นเหยื่อล่อ ในปี 2026 FIFA ทำดีล "preferred platform" (แพลตฟอร์มพันธมิตรหลัก) กับ YouTube โดยตรง เปิดให้สตรีม 10 นาทีแรกของทุกนัดบนแพลตฟอร์มได้ ขณะที่ หลายประเทศเปิดให้ดูไฮไลต์ รีเพลย์ และบทวิเคราะห์ฟรี แม้การถ่ายทอดสดเต็มรูปแบบจะอยู่หลัง paywall แบบสมัครสมาชิกก็ตาม กลไกนี้ทำงานเหมือนกรวยการตลาด (Marketing Funnel) ที่แจกให้ชิมฟรีในคำแรก แล้วค่อยขายมื้อใหญ่ในราคาที่กำหนดเอง วิธีนี้ทำให้ผู้บริโภครู้สึกว่า "ยังเข้าถึงได้ง่าย" ทั้งที่ในความเป็นจริง คอนเทนต์หรือบริการส่วนสำคัญได้ถูกย้ายไปอยู่หลังระบบจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว

ข้อสังเกตสำคัญคือ เส้นแบ่งระหว่าง 2 ฝั่งนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความมั่งคั่งของประเทศ แต่ขึ้นอยู่กับว่าประเทศนั้นมีกฎหมายคุ้มครองสิทธิ์การเข้าถึงข้อมูลข่าวสารและการถ่ายทอดสดกิจกรรมสำคัญ (listed events) หรือมีสถานีโทรทัศน์สาธารณะที่แข็งแกร่งพอจะแข่งขันในตลาดหรือไม่

สหราชอาณาจักรและออสเตรเลียไม่ได้สิทธิ์ดูฟรีเพราะความโชคดี แต่เป็นเพราะสถาบันสื่อสาธารณะของพวกเขายังคงทำหน้าที่ได้อย่างเข้มแข็ง ส่วนประเทศที่ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามกลไกตลาดเพียงอย่างเดียว ผลลัพธ์สุดท้ายที่ประชาชนต้องเผชิญก็คือการถูกกั้นด้วยกำแพงค่าบริการ

การล้อมรั้วสมบัติสาธารณะ และการเมืองของลิขสิทธิ์ภายใต้ FIFA

ปรากฏการณ์ทั้งหมดนี้อธิบายได้ด้วยแนวคิดเก่าแก่ทางเศรษฐศาสตร์การเมือง ที่ว่าด้วย "การล้อมรั้ว" (enclosure) ที่ดินส่วนรวม ฟุตบอลโลกในความหมายทางวัฒนธรรมคือ "commons" หรือสมบัติร่วมของมนุษยชาติ ประสบการณ์ร่วมที่คนหลายพันล้านคนแบ่งปันพร้อมกัน ไม่ว่าจะอยู่ในมหานครหรือหมู่บ้านห่างไกล แต่ในความหมายทางกฎหมาย ฟุตบอลโลกคือทรัพย์สินของ FIFA แต่เพียงผู้เดียว องค์กรเอกชนสัญชาติสวิสที่ไม่ต้องรับผิดชอบต่อผู้มีสิทธิเลือกตั้งของประเทศใด ทว่ามีอำนาจกำหนดว่าพลเมืองของทุกประเทศจะมองเห็นมหกรรมนี้ได้ภายใต้เงื่อนไขอะไร

อำนาจผูกขาดนี้สร้าง "การเมืองของราคา" ที่ FIFA ตั้งราคารายประเทศโดยประเมินจากกำลังซื้อและความคลั่งไคล้ฟุตบอลของสังคมนั้น ๆ ยิ่งประเทศไหนถือว่าบอลโลกเป็นเรื่องของศักดิ์ศรีชาติ ราคายิ่งถูกดันสูง เพราะ FIFA รู้ว่าสุดท้ายจะมีใครสักคน ทั้งรัฐบาล กลุ่มทุน หรือแพลตฟอร์ม ยอมจ่ายเพื่อไม่ให้จอมืด สร้างความอับอายประเทศเพื่อนบ้าน พูดอีกแบบคือ FIFA กำลังขาย "ความรู้สึกร่วมของชาติ" คืนให้ชาตินั้นเองในราคาที่ตัวเองกำหนด และการที่ดีลอินเดียกับจีนลากยาวจนเฉียดวันเปิดสนาม ก็คือเกมวัดใจที่สะท้อนสมการอำนาจนี้

แน่นอนว่า FIFA มีคำอธิบายของตัวเอง รายได้เกือบ 4 พันล้านดอลลาร์ฯ จากสิทธิ์ถ่ายทอดในรอบทัวร์นาเมนต์นี้ ถูกระบุว่านำไปสนับสนุนเงินรางวัล โครงการพัฒนาเยาวชน และโครงสร้างพื้นฐานฟุตบอลในประเทศกำลังพัฒนา ข้อโต้แย้งนี้มีน้ำหนักอยู่บ้าง เงินจากตลาดที่ร่ำรวยช่วยอุดหนุนฟุตบอลในที่ที่ขาดแคลนจริง แต่คำถามที่ตามมาคือ ใครตรวจสอบการไหลของเงินก้อนนี้ และ "การพัฒนาฟุตบอล" ชดเชยได้หรือไม่กับการที่เด็กคนหนึ่งในประเทศซึ่งไม่มีกฎหมายคุ้มครอง ไม่มีโอกาสได้ดูนัดชิงชนะเลิศฟุตบอลโลกเพียงเพราะครอบครัวไม่มีบัตรเครดิตผูกกับแอปพลิเคชันสตรีมมิง

ฟุตบอลโลก 2026 จึงเป็นหมุดหมายสำคัญในสองมิติควบคู่กัน ด้านหนึ่งนี่คือสินค้ามูลค่าสูงที่สุดเท่าที่ FIFA เคยสร้างสรรค์ขึ้น ด้วยจำนวนการแข่งขันถึง 104 นัด จาก 3 ประเทศเจ้าภาพ และมูลค่าลิขสิทธิ์สื่อที่สูงถึง 4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ

ในอีกด้านหนึ่ง ทัวร์นาเมนต์นี้ยังเป็นครั้งแรกที่แพลตฟอร์มดิจิทัล ได้ก้าวขึ้นมาเป็นโครงสร้างหลักในการรับชมแทนที่ระบบเสาอากาศโทรทัศน์แบบเดิมในหลายประเทศ และเมื่อโครงสร้างพื้นฐานในการเข้าถึงแปรเปลี่ยนจากคลื่นความถี่สาธารณะไปอยู่บนเซิร์ฟเวอร์ของบริษัทเอกชน คำว่า "ดูฟรี" จึงไม่ใช่ค่าตั้งต้นอีกต่อไป แต่กลายเป็นข้อยกเว้นที่สังคมต้องออกแรงต่อสู้เพื่อรักษาไว้

ประวัติศาสตร์ 70 ปีของฟุตบอลโลกบนหน้าจอโทรทัศน์เตือนเราว่า การรับชมแบบ "ฟรี" ไม่เคยเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ หากเป็นผลจากยุคสมัยที่สื่อสาธารณะเข้มแข็ง และ FIFA ยังต้องพึ่งพาผู้ชมจำนวนมาก แต่วันนี้สมการนั้นกำลังเปลี่ยนไป หากปราศจากกฎหมายคุ้มครองการเข้าถึงอย่าง listed events หรือเจตจำนงทางนโยบายที่ชัดเจน ฟุตบอลโลก 2030 อาจเป็นอีกก้าวของการยกระดับกำแพงค่าบริการ มื่อกำแพง paywall ค่อย ๆ ขยับสูงขึ้น สิ่งที่แต่ละสังคมต้องตัดสินใจคือ ฟุตบอลโลกควรเป็นสินค้าที่ขายให้กับผู้จ่ายเงินได้มากที่สุด หรือเป็นมหกรรมกีฬาที่คนทั้งสังคมยังสามารถร่วมรับชมไปด้วยกันได้

อนึ่ง ในประเทศไทยเคยมีกฎข้อบังคับคล้าย listed events คือกฎ "Must Have" ที่ กสทช. ออกเมื่อปี 2012 กำหนดให้มหกรรมกีฬาสำคัญ 7 รายการรวมถึงฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายต้องเผยแพร่ผ่านฟรีทีวี แต่หลังบทเรียนการใช้เงินกองทุนสาธารณะ 600 ล้านบาทอุดหนุนค่าลิขสิทธิ์ในฟุตบอลโลก 2022 บอร์ด กสทช. ได้มีมติถอดฟุตบอลโลกออกจากกฎนี้ในปี 2024 โดยให้เหตุผลว่าเป็นรายการที่มีมูลค่าเชิงพาณิชย์สูงและควรปล่อยตามกลไกตลาด ฟุตบอลโลก 2026 จึงเป็นครั้งแรกที่คนไทยไม่มีหลักประกันทางกฎหมายว่าจะได้รับชมฟรี

ที่มา:
World Cup Business: On FIFA, TV Rights, Sports Deals (TIME, 2 June 2010) 
Televised Football: A European Mass Spectacle (1950–1960) (EHNE – Digital Encyclopedia of European History) 
When Football Went Global: Televising the 1966 World Cup (ResearchGate, 2006) 
The Evolution of FIFA World Cup Broadcasting: From Radio to Streaming (Cleats / Vocal Media) 
2026 FIFA World Cup broadcasting rights (Wikipedia) 
Which country gets the most free World Cup 2026 streams? (TechRadar, 9 June 2026) 
FIFA World Cup 2026 TV Channels & Broadcasting Rights (Worldwide) (WorldCupWiki, 8 June 2026) 
FIFA World Cup 2026 Broadcasting Rights: Full Countries List (FIFAWorldCupNews, June 2026) 
Six Nations: Tournament could go behind paywall from 2022 (BBC Sport, 2020) 
FIFA revenue generated from World Cup television broadcasting rights between 2002 and 2022 (Statista, 17 October 2022)