สรุปผลคำพิพากษาคดีในความสนใจของประชาชน คดีกล่าวหาการชุมนุมของ นปช.

        วันนี้ (7 ตุลาคม 2568) ศาลอาญา อ่านคำพิพากษาคดี หมายเลขดำที่ อ.968, 1262, 2179, 2499/2561 ของศาลอาญา และคดีหมายเลขดำที่ อ.309/2565 ของศาลจังหวัดพัทยา ที่พนักงานอัยการ สำนักงานอัยการสูงสุด โจทก์ ยื่นฟ้อง นายวีระกานต์หรือวีระ มุสิกพงศ์ จำเลยที่ 1 กับพวก รวม 13 คน
ซึ่งศาลสั่งให้โอนและรวมพิจารณาเป็นคดีเดียวกันที่ศาลอาญา โดยโจทก์ฟ้องและแก้ไขฟ้องขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 85, 91, 116, 215, 216, 362, 364, 365 พระราชกำหนดการบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน พ.ศ.2548 มาตรา 9, 18 ให้นับโทษจำคุกของจำเลยที่ 1, 2, 3, 4 และที่ 7 
ต่อจากโทษจำคุกของจำเลยที่ 1 ในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ อ.4907/2555 และคดีอาญาหมายเลขแดง
ที่ อ.240/2558 และจำเลยที่ 1, 2, 3, 4 และที่ 7 ในคดีอาญาหมายเลขดำที่ อ.2542/2553 ของศาลอาญา

        จำเลยทั้งสิบสามให้การปฏิเสธ และจำเลยที่ 1 ปฏิเสธว่ามิใช่เป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ อ.240/2558 และหมายเลขแดงที่ อ.4907/2555 ของศาลอาญา แต่จำเลยที่ 1, 2 
และที่ 7 รับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีอาญาหมายเลขดำที่ อ.2542/2553 ของศาลอาญาที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อ ส่วนจำเลยที่ 3, 4 มิได้ให้การถึงคดีที่โจทก์ขอให้นับโทษต่อ 

        ระหว่างพิจารณา จำเลยที่ 12 ถึงแก่ความตาย ศาลมีคำสั่งจำหน่ายคดีในส่วนของจำเลยที่ 12 ออกจากสารบบความ               

        โดยคำพิพากษาสรุปว่า ฟ้องโจทก์ในส่วนจำเลยที่ 1, 9 และที่ 10 ไม่เป็นฟ้องซ้ำกับคดีที่จำเลยที่ 1 กล่าวอ้างว่าถูกฟ้องในศาลแขวงดุสิต ซึ่งตามฟ้องของศาลแขวงดุสิตเป็นกรณีการใช้เครื่องขยายเสียงโดยไม่ได้รับอนุญาตและผู้อำนายการเขตซึ่งเป็นเจ้าพนักงานที่มีหน้าที่สั่งให้เลิกแล้วไม่เลิก ส่วนที่จำเลยที่ 9 และที่ 10 ตามฟ้องของศาลจังหวัดพัทยาเป็นกรณีการกระทำความผิดที่เกิดขึ้นในพื้นที่ตำบลหนองปรือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี ซึ่งอยู่ในเขตอำนาจของศาลจังหวัดพัทยา ส่วนคดีนี้เป็นการกระทำความผิดในพื้นที่กรุงเทพมหานคร ซึ่งอยู่ในเขตอำนาจของศาลอาญา การกระทำที่อ้างเป็นฐานความผิดรวมถึงสถานที่เกิดเหตุต่างกัน จึงเป็นการกระทำต่างกรรมกัน ทั้งเจตนาในการกระทำความผิดของจำเลยที่ 1 ในคดีของศาลแขวงดุสิต และจำเลยที่ 9-10 ในคดีของศาลจังหวัดพัทยา กับคดีนี้ก่อให้เกิดผลที่แตกต่างกันสามารถแยกเจตนาในการกระทำความผิดออกจากกันได้ แม้กระทำความผิดในช่วงระหว่างวันและเวลาเดียวกันก็เป็นคนละกรรมกัน 

        ส่วนจำเลยที่ 4, 7, 8, 9, 10 และที่ 13 ชุมนุมโดยสงบและปราศจากอาวุธ อันเป็นเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นของประชาชนที่รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยให้การรับรองและคุ้มครอง จึงไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 116 และมาตรา 215 วรรคสาม

        แต่เมื่อปรากฏว่าภายหลังการประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินให้ยุติการชุมนุมแล้ว จำเลยที่ 1-5, ที่ 7-9,  ที่ 11 และที่ 13 ยังกล่าวปราศรัยในทำนองให้มีการร่วมชุมนุมต่อไปโดยไม่มีท่าทีที่จะยุติการชุมนุมโดยทันที จำเลยที่ 1-5, ที่ 7-9,  ที่ 11 และที่ 13 จึงมีความผิดฐานร่วมกันฝ่าฝืนพระราชกำหนดการบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน พ.ศ.2548

        และจำเลยที่ 1-4 และที่ 11 มีส่วนร่วมในการพูดปลุกระดม ชักชวน สั่งการ ยุยง ปลุกปั่นให้กลุ่มคนเสื้อแดงในจังหวัดต่างๆ ไปร่วมชุมนุมที่พัทยาเพื่อขัดขวางการประชุมสุดยอดผู้นำอาเซียน การกระทำของจำเลยเป็นการแบ่งหน้าที่กันทำ โดยจำเลยที่ 1-4 และที่ 11 เป็นหัวหน้าหรือเป็นผู้มีหน้าที่สั่งการในการกระทำความผิด จึงมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 215 วรรคสาม โดยไม่ปรากฏว่า
เจ้าพนักงานได้สั่งให้จำเลยที่ 1-4 และที่ 11 เลิกชุมนุม และไม่ปรากฏว่าจำเลยมีส่วนร่วมในการตัดสินใจว่าจะเลิกชุมนุมตามที่เจ้าพนักงานตำรวจสั่งหรือไม่ จำเลยจึงไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา 
มาตรา 216 และความผิดฐานร่วมกันบุกรุกโดยใช้กำลังประทุษร้าย ขู่เข็ญว่าจะใช้กำลังประทุษร้าย โดยร่วมกระทำความผิดด้วยกันตั้งแต่สองคนขึ้นไป ตามประมวลกฎหมาอาญา มาตรา 365 (1) (2) และฐานร่วมกันทำให้เสียทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 358 

           พิพากษาว่า จำเลยที่ 1-4 และที่ 11 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 116 (2)(3), 215 วรรคสาม พระราชกำหนดการบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน พ.ศ.2548 มาตรา 9, 18 ประกอบประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 การกระทำของจำเลยเป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไปตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ฐานร่วมกันกระทำให้ปรากฏแก่ประชาชนอันมิใช่เป็นการกระทำภายในความมุ่งหมายแห่งรัฐธรรมนูญเพื่อให้เกิดความปั่นป่วนฯ กับฐานร่วมกันมั่วสุมกันตั้งแต่สิบคนขึ้นไป ใช้กำลังประทุษร้าย ขู่เข็ญฯ เป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท 
ให้ลงโทษฐานร่วมกันกระทำให้ปรากฏแก่ประชาชนอันมิใช่เป็นการกระทำภายในความมุ่งหมายแห่งรัฐธรรมนูญเพื่อให้เกิดความปั่นป่วนฯ ซึ่งเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุกจำเลยที่ 1-4 และที่ 11 คนละ 6 ปี

        และจำเลยที่ 5, 7-9 และที่ 13 มีความผิดตามพระราชกำหนดการบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน พ.ศ.2548 มาตรา 9, 18 ประกอบประมวลกฎหมายอาญา  มาตรา 83 ให้จำคุกจำเลยที่ 1-5, 7-9, 11 และที่ 13 คนละ 6 เดือน

        ทางนำสืบของจำเลยที่ 1-5, 7-9, 11 และที่ 13 เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้คนละหนึ่งในสาม ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ฐานร่วมกันกระทำให้ปรากฏแก่ประชาชนอันมิใช่เป็นการกระทำภายในความมุ่งหมายแห่งรัฐธรรมนูญเพื่อให้เกิดความปั่นป่วนฯ คงจำคุกจำเลยที่ 1-4 และที่ 11 คนละ 4 ปี ฐานฝ่าฝืนพระราชกำหนดการบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน จำคุกจำเลยที่ 1-5, 7-9, 11 และที่ 13 คนละ 4  เดือน เมื่อรวมโทษจำคุกในส่วนของจำเลยที่ 1-4 และ
ที่ 11คงจำคุกคนละ 4 ปี 4 เดือน ข้อหาและคำขออื่นนอกจากนี้ให้ยก และพิพากษายกฟ้องจำเลยที่ 6 และที่ 10